Ў першай і другай частках мы азнаёмілісь з агульнымі прынцыпамі нашага бачаньня цывілізацыйнай і гістарычнай ролі БЧС як суб’екта сусьветняй палітыкі і гэапалітыкі. Але узьнікае пытаньне: чаму менавіта зараз трэба падымаць гэтую праблему і ці гэта так прынцыпова рабіць менавіта зараз?

Адказ на гэтае пытаньне мы ўжо давалі ў першай частцы артыкула. Зянон Пазьняк канстатаваў, што з расейскай агрэсіяй супраць Украіны пачаўся перадзел сьвету. Анэксія Крыма і вайна на Данбасе паставілі усё чалавецтва перад фактам: сістэма бяспекі, ствараная пасля Другой сусьветняй вайны зьнічшана канчаткова.

Эўропа, як сьвятавы “heartland”, таксама як і ў 30-я гады 20-га стагодзя, апынілась перад двумя жахівымі выклікамі. З аднаго боку расейскі пуцінскі рэжым канчаткова сфармаваўся як фашысцкі, агрэсіўны і імпэрскі. З другога боку, краіны Заходняй Эўропы і ЗША паказалі сваю абсалютную нікчэмнасьць ў абароне і падтрымцы маладых нацыянальна-дэмакратычных краін.

Менавіта гэтыя абставіны самі сабоў дыктуюць няабходнасьць таго, каб узьнікла новая сіла. Сіла, якая стае на абарону і прадстаўніцтва інтэрэсаў тых, каго лічаць ахвярамі, пешкамі і разьменнымі манэтамі ў вялікай гэапалітычнай гульні. Краіны БЧС павінны усьвядоміць, што аб’яднацца дзеля абароны ад аграсіўных суседаў – гэта іх адзіная магчымасьць зберагчы сваю волю і незалежнасьць.

Гэта галоўнаая прадумова, якая вызначае неабходнасьць тэрміновай распрацоўкі і стварэньня БЧС. Яшчэ прыкладна год таму ў сваім артыкуле “Вытокі рускага фашызму”  Зянон Пазьняк менавіта так паясьніў сутнасьць расейскай агрэсіі супраць Украіны. Там Зянон Станіслававіч вызначыў расейскі фашызм як  татальную уладу маргінальнай групы, якая валодае маргінальным сьветапоглядам, навязвае яго ўсяму грамадзтву і імкнецца на гэтай падставе перарабіць сьвет шляхам агрэсіі, рэпрэсіяў, сэлекцыі і вайны.

 

Бязмоўна, трэба пагадзіцца з гэтым вызначэньнем, але таксама зьвярнуць ўвагу на тры канкрэтна фашысцкія ідэялягічныя пастулаты, якія актыўна распрацоўвае сучасная Расея.

  • Першы пастулат – абарона ў памежных з Расеяй краінах інтэрэсаў Расеі і расейцаў.

Канешне, ў сакавіку 2014 года мы, маладыя патрыёты з Эўрамайдана, і паверыць не маглі, што гісторыя паўтарыцца настолькі дакладна. Толькі пасля “крымскага” выступу Пуціна 18 сакавіка мы пачалі рабіць нейкія спробы параўняць прамову і лёгіку Пуціна з дзейнасьцю Гітлера. Але Зянон Пазьняк яшчэ шмат гадоў да гэтага заўважыў не проста падобнасьць, а канкрэтную кальку імпэрскай палітыкі Расеі з палітыкі нямецкага фюрэра. Ў артыкуле “Пра расейскі імпэрыялізм і яго небязпеку”  Зянон заўважыў, што ідзецца не толькі пра абарону “рускіх”, але і саўкоў, савецкай папуляцыі ў другіх краінах “бліжэйшага памежжа”. Ён пісаў: “Гэта азначае, што не будуць прызнаныя ніякае нацыянальна-культурнае адраджэньне і дэмакратыя ў гэтых краінах (бо нацыянальна-культурнае адраджэньне, выхад з імперыі – гэта працэсы дэмакратычныя). Гэта значыць, што будзе ціск і ўмяшаньне ва ўнутраныя справы памежных краін”.

Гэтая палітыка ужо дзейнічала ў 1994 годзе, калі Зянон пісаў свой артыкул. Працягваецца яна і зараз. Абсалютна усе інспіраваныя Масквой войны пачыналісь пад лёзунгам абароны “рускіх” і расейскай мовы ад “разгулу мясцовых нацыяналістаў” (гэта значыць ад нацыянальна-адраджэнчаскіх сіл). Менавіта так пачыналісь войны ў Малдове, Грузіі і Таджыкістане. Менавіта так Расея хацела зупыніць хуткае нацыянальнае адраджэньне Эстоніі, калі ў 1993 годзе ініцыявала “рэфэрэндум” аб “аўтаноміі” Нарвы. А тады ў Эстоніі яшчэ былі расейскія войскі, і яна не была удзельнікам НАТА. Толькі дзівам эстонцы здолялі дыскрэдытаваць прарасескі рэфэрэндум, а маскоўскага клоуна Ўладзіміра Чуйкіна проста вышвырнулі прэч. Ў 2007 годзе Расея яшчэ раз спрабавала дэстабілізаваць Эстонію (праз помнік савецкаму акупанту), але атрымала рашучы адпор.

Менавіта палітыка абароны “саатечестеннікаў” стала галоўны каталізатарам расейскіх правакацый, павязаных з анэксіяй Крыму і вайной на Данбасе. Правакацыі гэтыя атрымалася зрабіць толькі з трэцяй спробы. Першую спробу расейскія фашысты зрабілі яшчэ ў 1992 годзе (псэўдарэфрэрэндум пад кіраўніцтвам крамлёўскіх клоунаў Багрова і Мяшкова), другую – ў 2003 годзе, пад час правакацый давокал украінскага острава Тузла.

Дэмагагічная сутнасьць расейскіх заяў пра “супольнасьць і сяброўства народаў”, “зацікаўлянасьць адзін ў адным” і “салідарнасьць з шматнацыянальным народам” раскрываецца вельмі проста. Рэальная сутнасьць такіх заяў – нацыянальнае разбурэньне памежных народаў, ператварэньне іх на расейскія “буферныя зоны”. Цалком ў адпаведнасьці да запаветаў Гітлера.

Сутнасьць паказной ролі расейскага “міратворца”, якая  насапраўды выяўляецца роляй правакатара і каталізатара канфліктаў памеж народамі. Цяпэр разумееце, чаму Расея так шмат гаворыць, напрыклад, пра Валынскую трагедыю? Расею не цікавіць лёс забітых ў гэтай агульнай трагедыі украінскага ды польскага народаў. Дзеля яе важна не дапусьціць каб на прасторах БЧС утварылась нейкая супольнасьць дзяржаў, аб’яднаных ідэаламі нацыянальнага адраджэньня. З гэтай самай мэтай Расея можа растраўліваць прымяжавыя спрэчкі памеж Беларусьсю і Летувой, памеж Чэхіяй і Польшчай ці акцэнтаваць ўвагу на тым, што беларускую вёску Хатынь спалілі менавіта ўкраінцы.

Прыклад з нядаўняй гісторыі, якую мы усі разам перажылі. Пасля перамогі украінскай Ревалюцыі годнасьці расейцы адразу запусьцілі шмат хлусьні адносна украінскіх патрыётаў, каб не даць нацыянальным украінскім сілам скансалідавацца са сваімі сябрамі з другіх краін БЧС. Найбольш вядомая хлусьня – пра імкненьні “Правага сэктара” адыбраць ў Беларусі яе частку Палесься (паўднёвую частку Брэсцкай вобласьці). “Правы сектар” адказаў на гэта вельмі арыгінальна: Балта-Чарнаморская ось мусіць быць ажыцьцяўлёная. І тады ня будзе мець значэньне, каму належыць Палесься, таму што весь Балта-Чарнаморскі прастор будзе кіравацца адзінай цывілізацыйнай парадзігмай – ВКЛ. Менавіта разумеючы гэта Зянон Пазьняк і зрабіў свій вядомы выступ 23 лютага 2014 года.

Адказ “Правага сэктара” на расейскую інфармацыйную лухту

Адказ “Правага сэктара” на расейскую інфармацыйную лухту

 

 

Нарэшце, вядомая расейская палітыка ствараньня асаблівых пераваг дзеля краін, якія гатовыя стаць расейскімі сатэлітамі. Расейская дэмагогія пра узаемную выгаду і каапэрацыю ад магчымасьці расейскага рынка – гэта прымітыўная спроба прывязаць эканоміку незалежных краін БЧС да Расеі, зрабіць іх ўразлівымі да расейскіх палітычных маніпуляцый і эканамічнай вайны. Беларусь і Украіна за 20 гадоў цудоўна адчулі хлусьлівасьць гэтага расейскага сыру ў мышалоўцы. Украіна атрымлівала эканамічную вайну кожны раз, калі імкнулася праводзіць больш-менш сувэрэнную палітыку. На Беларусі, дзе Лукашэнка з самога пачатку стварыў марыянэткавы прамаскоўскі рэжым, сытуацыя атрымалася яшчэ горшая. Маскоўскі рэжым спачатку дапамог Лукашэнку забіць большую частку палітычных апанэнтаў, а потым – выкарыстаў гэты кампрамат супраць самога Лукашэнкі, каб націснуць на яго дзеля ўступу да Мытнага хаўруса. Бязмежная агіднасьць расейскай палітыкі дазваляе думаць нават пра тое, што Масква мала дачыненьне да тэрактаў ў мятро Менска ў 2011 годзе. Тыпу як папяраджэньне Лукашэнцы, што ён будзе наступным, калі будзе сябе нядобра весьці.

Наведзяныя вышэй прыклады яскрава дэманструюць, што расейская імпэрская палітыка “абароны рускіх” ў памежных краінах перш за усё пагражае краінам БЧС. Менавіта усьвядамленьне гэтай небязпекі павінна стаць галоўным фактарам супольнасьці памеж краінамі рэгіёну. Краіны БЧС павінны усьвядоміць, што без супольнага спроціву расейскай фашысцкай экспансіі яны проста не выжывуць.

  • Другі пастулат – канцэпцыя “раздзялённага народа”.

Расейскія імпэрцы-шавіністы тыпу Праханава увесь час паўтаралі, што развал СССР зрабіў “расейскі народ” раздзялённым, бо такая-та колькасьць расейцаў жыве за мяжой сучаснай Расеі. Канешне, гэта прымітыўная лухта. Не толькі таму што ніхто не можа пераверыць гэтую лічбу, а таму што крамлёўскі фашысцкі рэжым сьвядома не вызначае, хто належыць да “расейскага народу”.

Я асабіста перакананы, што “расейскага народу” ў нацыянальным пляне не існуе, паколькі “русскій” – гэта не нацыянальная, а імпэрская ідэнтычнасьць. І яна зьнікне як толькі зьнікне імпэрія. Гэта выснавак, які даўно вядомы усім сапраўдным нацыянал-дэмакратам прастору БЧС. Як прыклад дзеля беларусаў – артыкул Зянона Пазьняка “Міф аб рускім народзе” , дзе робіцца цалком канткрэтны выснавак: “Рускія – гэта не народ, спадарства, гэта ашалелы, бяздумны імпэрскі натоўп, лахманы духа, пачынаючы ад бамжа і зэка і канчаючы акадэмікам і дзеячом мастацтва…  Гэтае грамадзтва ня ёсьць нацыяй. Гэта люмпэнская імпэрская супольнасьць раскрываецца цяпер перад сваім канцом. Гэта “талібы”, якім хочацца ўсё крушыць. Тут на іх ня дзейнічае ні лёгіка, ні крытэрыі культуры, ні здаровы сэнс… Ў іх крымінальная шкала каштоўнасьцяў”.

Прыктычна аналягічныя выснаўкі рабілі яшчэ ў сярадзіне 20-га стагодзя класікі украінскага інтэгральнага нацыяналызма Дмытро Данцоў і Паўло Штэпа. Ніколі мы не зразумеем накірунак думкі маскалёў, не трымаючы ў памяці гэты выснавак. Ніколі мы не зразумеем, адкуль растуць ногі ва усіх гэтых калажоў пра мядведзя, які паклаў ногі на стол, пра “гаспадара тайгі” ў словах Пуціна… Гэта імпэрская мангольская мэнтальнасьць не толькі дазваляе расейцам прыхаваць свае варварскае мінулае, але і ператвараць другія народы на ахвяру сваей імпэрскай дэмагогіі.

 

Уся Расея ў адной карцінцы. Расейцы лічаць, што дзеля іх правіл паводзінаў не існуе. Але забываюць, што ногі на стол кладзе не мядведзь, а другая жывёла.

Уся Расея ў адной карцінцы. Расейцы лічаць, што дзеля іх правіл паводзінаў не існуе.
Але забываюць, што ногі на стол кладзе не мядведзь, а другая жывёла.

 

 

Раней я лічыў, што расейцы проста не здольныя вызначыць, хто належыць да “расейскага народу”, паколькі адчуваюць сябе “ушчэрбнымі” ў кантэксте менавіта нацыянальнай (а не імпэрскай) ідэнтычнасьці. Зараз я бачу, што яны сьвядома не вызначаюць, хто належыць да “расейскага народу”. Ва Украіне вядомы анэкдот пра маскаля, які папрасіўся начаваць да ўкраінца, а вечарам, пад час малітвы, заявіў: “Маі лапці сушацца на пячы, а таму я тут гаспадар! Малісь, як я загадваю!”.

Кожны народ, які жыў разам з заежжымі маскалямі можа навесьці сотні прыкладаў, які гаспадары лапцяў вучылі іх жыць. І няма ніякай мяжы таму, дзе можуць ступіць маскальскія лапці. Расейцы цалком канкрэтна распрацоўваюць мангольскі прынцып “ісьці да апошняга мора”.

Нядаўна украінскія журналісты зьвярнулі увагу на плян разбурэньня Украіны, які яшчэ ў 2006 годзе апублікаваў расейскі фашыст Міхал Юр’яў. Кніга так і звецца “Трэцяя імпэрыя. Расея, якая мусіць быць”. Якой жа “мусіць быць” Расея згодня Юр’ява? Пасхухайце, калі ласка, гэтае трызьненьне звар’яцелага.

Па Чырвонай плошчы ў кайданках, з таблічкамі на шыі праходзіць уся эліта ЗША: прэзідэнты, члены Кангрэсу і сената, суддзі, адвакаты, фінансісты, прамыслоўцы, зоркі Галівуду, прадстаўнікі шоу-бізнесу і СМІ. Так свеце дэманструюць, што Расея перамагла амерыканскую цывілізацыю.

Потым пачынаецца захоп Эўропы, якая далучаецца да Расеі. Імперыя зьнішчае больш за 600 тысяч палякаў і ўкраінцаў, з іх больш за дзве траціны – грамадзянскае насельніцтва. Мовы краін Балтыі забараняюцца, гэтак жа, як і самі словы “Латвія”, “Летува” і “Эстонія”. Літоўцы захоўваюць права жыць на сваёй тэрыторыі, хоць усе маёмасьць у іх адбіраецца. Латышы і эстонцы высяляюцца з Прыбалтыкі.

Ў гэтай жа кніге Юр’яў пісаў аб стварэнні Данецка-Чарнаморскай рэспублікі ў складзе “навороссіі” перыяду «Рускай вясны 2014». У яго кнізе на паўднёва-ўсходзе Украіны успыхвае паўстаньне супраць эўраінтэграцыі і ўступленьня ў НАТА. Крэмль ўводзіць войскі, Захад «зьлівае» Украіну, паколькі Расея гатовая ісьці да канца. Ціск на Пуціна не дзейнічае, і ён сам ўводзіць свае санкцыі – адключае Эўропе газ і выходзіць з ААН. Ўводзяць самадзяржаўе, паколькі  Расею можа абараніць толькі аднаасобны кіраўнік народа, які ні ад каго не залежыць, а не народны слуга.

 

 

Абкладзінка кнігі Юр’ява. Ён лічыць што Расея мусіць быць такой.

Абкладзінка кнігі Юр’ява. Ён лічыць што Расея мусіць быць такой.

 

Ў 2014 годзе Юр’яў і яго сябра адзін з кіраўнікоў “Роснефці” Міхал Ляонцьяў ў прамым эфіру на расейскім тэлебачаньні запрапанавалі нанесьці перманэнтны ядзерны удар па ЗША і такім чынам дамагчысь адмены санкцый. Апошнія “прызнаньні” Пуціна, што Расея рыхтавалася да ядзернага удару ў выпадку праблем з анэксіяй Крыма, гавораць, што гэта сістэматычная распрацоўка расейскага фашысцкага рэжыму.

 

 

Канешне, ніякай перамогі над Эўропай і тым больш над ЗША Расея не здабудзе. Расея не здольная весьці сучасную вайну, і ў выпадку прамога сутыкненьня з войскамі НАТА расейская армія будзе разгромлена цягам некалькіх месяцоў. Але краінам БЧС трэба улічваць, што фашысцкая экспансія Максквы накіраваная перш за усё на іх.

  • Менавіта тут мы падыходзім да трэцяга вызначальнага пастулату расейскага фашызма – канцэпцыі “рускага міра”.

Як мусіць выглядаць “рускі мір” – мы ужо ўбачылі. Гэта традыцыйныя дзеля расейскай імпэрскай гідры накірункі ў палітыцы: русіфікацыя, асіміляцыя, дэпартацыя і этнічныя чысткі аж да “сацыяльнай інжэнэрыі”.

Каб навесьці знаёмы дзеля беларусаў прыклад, зноў працытую Зянона Пазьняка, артыкул “Рускі фашызм – пагроза сьвету” : “Ідэалогія «Русский мир» спэцыяльна створана пад магчымасьць апраўданьня расейскай агрэсіі ў любым месцы сьвету, дзе ёсьць асяроддзе, што гаворыць па-руску (незалежна ад этнічнага паходжаньня). Зьмест ідэалогіі і тэхналогія агрэсіі тыпова рускія. Ствараецца прапагандысцкі міф аб уціску рускай мовы (альбо «рускіх») у якім-небудзь месцы Эўропы (сьвету), і гэта быццам бы дае права Крамлю ўвесьці туды войска дзеля нібыта «абароны» «русского мира»”.

Расейцы павязуюць існаваньне “рускі мір” з прынцыповым цывілізацыйным адразненьням Расеі ад заходяго сьвету. Гэта адразненьне, бязумовўна, ёсьць, але гэта не адразненьне двух цывілізацый, а адразненьне цывілізацыі ды варварства, мэнтальнасьці нармальнага грамадства ад расейскай “мэнтасьці арды”, пра якую яшчэ 20 гадоў назад пісаў Яўгэн Гуцала.

Менавіта ментальнасьць Арды – захоп, разбурэньне і паразітызм на нацыянальных культурах і каштоўнасьцях – гэта сапраўдная аснова інцыяванага расейцамі “Эўразійскага хаўруса”. Тэрмін “эўразійства” абраны не выпадкова, паколькі яго увёў вядомы “адвакат” Арды Леў Гумілёў. Канешна, з навуковага пункту гледжаньня “эўразійства” – гэта псэўданавуковая лухта. Гэыпалітычная навука гаворыць, што Эўразія – гэта кантынет, на якім паралельна існуюць дзьве глабальныя і антаганістычныя за сваей сутнасьцю цывілізацыі: эўрапейская цывілізацыя волі, асобы і дэмакратычных каштоўнасьцяў і азіяцкая цывілізацыя сілы, бяздумнай масы і дэспатызму. Ўнутры гэтых цывілізацый ёсьць больш  лакальныя субцывілізацыі (напрыклад англа-саксонская і ВКЛ ў Эўропе альбо расейскія і кітайская ў Азіі).

Памяж двумя названымі глабальнымі цывілызацыямі можа быць толькі адзін спосаб узаемадзеяньня – сутыканьне (адпаведна да тэорыі Самуэля Гантінгтана). Але памеж німі няма і не можа быць “дыфузыі”, таму адпаведна, няма і ня можа быць ніякага “эўразійства”. “Эўразійства” азначае толькі адно – паразітызм расейскага азіяцка-імпэрска-фашысцкага рэжыма на прымежных краінах эўрапейскай цывілізацыі. Не дарма Расея цынічна называе гэтыя краіны “бліжэйшым замежжам”. Гэта падугеджвае, што межы гэтых краін дзеля Расеі – рэч умоўная і лікам гэтых краін азіяцкі монстр будзе імкнуцца дадаць сябе крыху “эўрапейскіх” рыс ў аблічча. Менавіта з гэтай прычыны Расея найбольш агрэсіўна трымаецца за уплыў на Беларусь і Ўкраіну. Паколькі толькі паразітызм на нацыянальных культурах гэтых краін і крадзеж іхняй гісторыі дазволяе Маскве нейкім чынам “прымазацца” да эўрапейскай цывілізацыі, прытрусіць свае варварскае азіяцкае аблічча эўрапейскай пудрай.

Падкреэслівая, што расейская цывілізацыя – не азіяцкая, а менавіта эўразійская, пуцінскія ідэолагі адначасова абмаўляюцца, ўвесь час падкрэслівючы уласную перавагу над Эўропай. Расейская дэмагогія гаворыць аб “эўразійстве” і “рускім міре” як аб альтэрнатыве “бядзухоўнай” цывілізацыі Захаду. Гэта менавіта фашысцкая дэмагогія. Дакладна так, як гаворыць Біблія, што няма нічога новага пад сонцам (Эклезіяст 1:9). Трэба толькі прачытаць нейкія словы Гэббельса:
“Немцы не належаць да цывілізацыі Захаду, а духоўна вышэй чым яна. Захад – галоўны і адзіны вораг немца”. Альбо вось: “У заходняй прапаганды «дэмакратаў» няма ніякага ўплыву на немцаў, паколькі немцы не належаць да прагнілай цывілізацыі Захаду, а з’яўляюцца яе ворагамі і яе далакопамі”. І яшчэ: “Самабытнасць нямецкага народа складаецца ў тым, што яму чужая заходняя дэмакратыя … Справядлівая нянавісьць нямецкага народа да Захаду выцякае з таго, што плутократический Захад пад дэмагагічным падставай «абароны дэмакратыі» усюды насаджае палітычныя рэжымы, якія служаць самому Захаду. Менавіта сацыяльная арыентацыя нашай дзяржавы і выкліча нянавісць на Захадзе, які так любіць «падвойныя стандарты» ў сваёй палітыцы хлусьні і дэмагогіі … У Фюрэра рэйха Адольфа Гітлера ёсьць абсалютная адзінадушная падтрымка ўсяго нямецкага народа: якая яшчэ дэмакратыя патрэбна дэмагогам Захаду?” .

Ну як вам, спадарства? Замяніце немцаў на расейцаў, Нямеччыну на Расею – і што вы ўбачыце? Так, праграмныя лёзунгі “рускага міра” і мяркаваньні наконт асобнай расейскай нацыі і яе месіянскай ролі ў сьвеце. Але падобнасьць “рускага міра” і “эўразійства” да ідэялёгіі Рэйха не толькі ў гэтым. Дзеля краін БЧС павінна быць вельмі важнай яшчэ адна заўвага – як нямэцкі Рэйх, так і сучасны крамлёўскі Рэйх шчыра ненавідзяць краіны БЧС.

Адношаньне Гітлера да краін БЧС вельмі лёгка вызначыць выходзячы з вядомай цытаты з «Mein Kampf»: “Калі мы сёння кажам аб новых землях і тэрыторыях у Еўропе, у першую чаргу мы можам думаць толькі пра Расею і пакорлівых ёй дзяржавах-лімітрофах” . Заўважце, калі ласка, гэты тэрмін “дзяржавы-лімітрофы”. А поцім даведайцесь, што менавіта таксама сёньня называюць краіны БЧС расейскія фашысты ўсіх масьцей. Асабіста я гэта ўпершыню пачуў ў 2013 годзе пад час інтэрнэт-дыскусіі з расейскім нацыстам Алегам Зарубіным, які ачоліваў так званы “Саюз рускага народа” ў нас ў Харкаве. Сёньня гэты клоун уцёк з “рускага Харкава” ў Маскву.

 

 

Тыповы маскаль пра краіны БЧС

Тыповы маскаль пра краіны БЧС

 

Маючы прафесыйную адукацыю, ў прапагандысцкіх рэпартажах расейскіх СМІ можна лёгка ўбачць нянавісьць і зьнявагу да любых падзеяў салідарнасьці народаў БЧС. Масква нярвова імкнецца пасварыць памеж сабой гэтыя народы і зьнішчыць іх асобна. Каб усьвядоміць сапраўды фашысцкую сутнасьць ідэі “рускага міра” і “эўразійства”, паглядзіце, калі ласка, інтэрв’ю аднаго з галоўных ідэолагаў сучаснага расейскага “эўразійства” Аляксандра Дугіна. Ў гэтым выступе Дугін вельмі зразумела выслоўлівае фашысцкі плян Масквы – зьнішчыць “лімітрофны” простар (маецца на ўвазе простар краін БЧС) і атрымаць прамую мяжу Расеі з Заходняй Эўропай, уасабленьням якой лічыцца Нямеччына. Дугін прама гаворыць абы тым, што патрэбны “новы пакт Рібэнтропа-Молатава”, што мусіла б азначаць канчатковае разбурэньне цывілізацыі ВКЛ. Зьнічшчэньне гэтай цывілізацыі вольных раўнапраўных народаў двумя імпэрска-шавіністычнымі цывілізацыямі.

https://rutube.ru/video/be67ea497ddc0200137284536fea58b1

Сучасная агрэсія Расеі супраць Украіны – гэта агрэсія супраць усяго БЧС. Каб ў гэтым пераканацца, прапаную паважаным сябрам паглядзець яшчэ адно відэа, дзе вядомы харкаўскі тэрарыст Філіп Эказьянц гаворыць пра “вялікі расейска-нямецкі хаўрус”. Хаўрус, які яны спадзяюцца зрабіць на магіле краін БЧС і усей цывілізацыі ВКЛ.

 

 

Краіны БЧС павінны усьвядоміць, што менавіта гэты цынічны плян Масквы сёньня становіць галоўную небясьпеку дзеля усіх краін, якія знаходзяцца памеж Расеяй і Нямеччынай. Таму не проста галоўным, а вызначальным прынцыпам палітыкі БЧС з самаго пачатку павінна быць максімальная ізаляцыя Расеі ад Нямеччыны і другіх краін Заходняй Эўропы. Нельга дапусьціць “новага пакта Ріббэентропа-Молатава”, паколькі гэта будзе азначаць цывілізацыйную сьмерць дзеля усіх – ад Беларусі, Украіны і Польшчы да Харватыі, Фінляндзіі, Грузіі і Азэрбайджана.

Зараз Пуцін імкнецца на хаду перафарматаваць свой “новы пакт Ріббэнтропа-Молатава” ў пагадненьне аб “новай антыгітлераўскай кааліцыі”. На ролю Гітлера прызначаны агульны вораг – “Ісламская дзржава”. Але для краін БЧС такое “антыгітлераўскае” пагадненьне Пуціна з Захадам – гэта той самы “пакт Ріббэнтропа-Молатава”. Паколькі ў выпадку пагадненьня Пуціна з Захадам аб супольнай барацьбе супраць ІДІЛ, Захал фактычна вызнае прастору БЧС сфэрай уплыву Крамля як гэта ужо было пасля Другой сусьветняй вайны.

Трэба сказаць, што ў 2015 годзе мы былі вельмі блізкія да такога альянсу Захада з Пуціным, ахвярай якога сталі б усі краіны БЧС. Ў канцы года Францыя, Нямэччына і нават ЗША ужо практычна пагадзіліся на удзел Пуціна ў супольнай барацьбе з ісламістамі ў Сірыі. Гэта давала фашысцкай Расеі легітымізаваць акупацыю і брудныя імпэрскія войны ва Украіне, Грузіі, Малдове і другіх краінах БЧС – таксама як СССР пасля Другай сусьветняй вайны легітымізаваў акупацыю Цэнтральнай Эўропы вызваленьням яе ад Гітлера. Толькі нечаканая рашучасьць туркаў, якія зьбілі расейскі вайсковы самалёт сарвала гэтыя пляны. Аб гэтым гаворыць артыкул ў заходняй прэсы з прамовістай назвай “Туркі зьбілі расейска-французкі альянс” . Будзем памятаць пра небсяпеку такога альянсу.

Менавіта каб не дапусьціць расейска-нямецкай змовы, краіны БЧС павінны адразу ж зьнішчыць прамыя кантакты Расеі з Заходняй Эўропай ў пытаньнях транзыту газу, нафты і нафтапрадуктаў. Трэба ўзяць пад кантроль БЧС газапровад “Паўночны паток” ў Балтыцкім моры і манапалізаваць транзыт з Расеі ў Эўропу, каб гэтае пытаньне нельга была вырашыць без БЧС. Ў гэтым пляне вельмі пазытыўнымі фактарамі з’яўляюцца спынка “Паўднёвага патоку” і зьнішчэньне ў зародку “Турэцкага патоку”. Тое самае трэба рабіць і з маскоўскім праэктам “Паўночны паток-2”. Гэты праэкт накіраваны на альянс памеж Расеяй і Нямеччынай і яго мэта – выціснуць краіны БЧС на эканамічны маргінэс ў пытаньні транзіту ў Заходнюю Эўропу. Разумеючы гэта, Польшча, Летува, Украіна і шэраг другіх патэнцыяльных удзельнікаў БЧС адзіным фронтам выступаюць супраць яго будаўніцтва.

На больш позьнім этапу існаваньня БЧС, ён павінен стаць фактарам аслабленьня як Маскоўскай Адры, так і здрадзніцкай Заходняй Эўропы. Зараз больш чым хапае фактараў, якія здольныя забязпечыць дэзігтэграцыю гэтых прастораў. БЧС, як захавальнік нацыянальных каштоўнасьцяў і нацыянальнага самавызначэньня павінен стаць гарантам утварэньня як ў Заходняй Эўропе, так і на тэрыторыі Расеі новыях нацыянальна-дэмакратычных дзяражаў.

Аўтар:

Максім Несьцярэнка,

Харкаў, Украіна

  • Andruś

    Почему нет статьи про передачу Вильни и виленской области летувисам 10 октября 1939 года? Беларусь расчленили, оторвали древнюю столицу, разве не повод? Каждый год нужно об этом писать.

    • 1863x

      Так что ж ты нам не прислал статью к положенной дате?? Специально каждый день почту проверяли.)

    • Витаут

      Господин Андрусь, что тут брешишь?
      Летувисы и Белорусы связанны одной многовековой историей. Вильно это историческая столица ВКЛ, значит и белорусов и Летувисов. Это наше общее историческое наследие, и не только Вильно. Разрубило наше государство московская окупация. К сожалению вы и сегодня под этими окупантами. Теряите свой язык. Асимилируетесь с окупантом в лингвистическом плане. Ты ещё и Вильно туда хочешь затянуть. Оруселого Гродно тебе не достаточно?

  • sergeysirin

    Чтобы объективно рассуждать об устройстве любого общества необходимо знать, какие естественные взаимосвязи имеют самые распространённые понятия и соответствующие им реальности: народ, общество, государство, коллектив, развитие, революция, выбор, власть, лидер, собственность, права, свобода…
    Что чему антагонистично, противоположно, родственно, последовательно…
    Толковые словари созданы для получения начальных знаний о взаимосвязях конкретных и общих понятий и выявляют преимущественно искусственные и формальные взаимосвязи между любыми понятиями какого-либо одного языка.
    Для объективного анализа любой информации недостаточно знание языка на бытовом уровне толковых словарей, наблюдений, оценок и проверок отдельных фактов и событий, для объективного анализа необходимы анализ логичной классификации всех исследуемых объектов природы и выявление взаимосвязей используемых терминов, то есть выявление структуры/системы человеческого/русского языка.

  • Teemoor

    Забавно, что все истинные «горе-патриоты» находтся где угодно, только не на Родине. И вещают, вещают, только они — истина, всё остальное — киселёвщина. Не удивительно, что к вам такое в лучшем случае «никакое»,в худшем — отрицальное отношение. «Там» вы никому не нужны и здесь никому не нужны. А люди у нас в стране простые, они понимают, что «оттуда» нам ничего хорошего не было, за всю историю, только войны, санкции и гомосятина. Вы с конца начинаете,а надо с начала, понимать где корень зла , а не истерить.

    • Витаут

      Горе деятель — это ты сам. И корень зла не «там», а как раз на противоположной стороне.

  • SA

    Из текста автора:
    «краіны Заходняй Эўропы і ЗША паказалі сваю абсалютную нікчэмнасьць ў абароне і падтрымцы маладых нацыянальна-дэмакратычных краін.»

    Это вы имели ввиду — дайте нам еще больше $ & €, подкиньте вооружения, да по-литальней, пришлите инструкторов чтобы научили уничтожать население… Чтобы, мы*, молодые демократии загнали свои страны в каменный век, ждали крестясь очередного транша МВФ — как прихода миссии, забыли о пенсионерах, развалили все государственные институты, повысили все тарифы, развалили всю промышленность, повырубали весь лес в Карпатах, занять лидирующее место по количеству трудовых мигрантов в Европу?????
    Мы* (молодые демократии) — я рассматриваю на примере Украины.

    И все для чего?
    ЧТОБЫ РАШКА ЗАГНУЛАСЬ СКОРЕЕ)))))

    СУГС, короче говоря))))

  • Igor Brilevich

    балто-черноморский союз это хорошо, только вот, куча проблем:
    1) польша, литва, а с 14 года и украина не обладают политическим сувернитетом, находясь под не прямым протекторатом сша (посредством ЕС), любые поползновения необходимо согласовывать с метрополией, одобрит ли метрополия данный проект — вряд ли, политика в 90-2000 годах свидетельствует о курсе на раздробление государств (Югославия, референдум в Шотландии, Басская автономия в Испании).
    2) кто будет центром объединения. литва — будет тянуть на себя — коронные земли вкл — на территории литвы, всё пошло именно с неё, поэтому только литва. польша — прямая наследница рп, только ополячивание приведёт в светлое будущее, украина — выставит бандеру, хмельницкого как эталоны свободы, только свобода приведёт в светлое будущее. ну и бларуские упоротые-нацики, ещё не объединившись уже балто-черноморское содружество распадается на части.
    3) создание страны, на принципе — как бы больше поднасрать маскаляке — путь в никуда, Финляндия, Швеция антирусской истерией не занимаются, в НАТО не состоят, уровень жизни высокий, население увеличивается. В Прибалтике, Польше на волне русофобии и сытой жизни население уменьшается.

    Так что идея хорошая, но не осуществимая, утопия-с