Путешествие из Киева в Москву

Даўно ўжо неабходна было з’ездзіць па справах у краіну паўночных “братоў”. У мінулы раз быў там у красавіку – ўволю наеўся зносінамі з оркамі. Таму адкладваў колькі мог. У канцы ж прыйшлося. Суцешыў сябе тым, што буду Шцірліцам сярод нацы – назіраць. Прычым, што важна, назіраць за знаёмымі, за людзьмі, якіх даўно ведаю – так лепш бачная эвалюцыя іх поглядаў. З вопыту ведаў, што пераконваць бескарысна, таму лепш стрымаю сябе і проста буду назапашваць інфармацыю. А потым усё апішу. Што і раблю цяпер (асцярожна, вельмі шмат літар! Так што падумайце, яно вам трэба):

У вагоне цягніка “Кіеў-Масква” ехаў у купэ з працаўнікам з Уманi і двума пенсіянерамі-масквічамі родам з Украіны. Працаўнік выхваляўся, што яму добра плацяць на будаўніцтве падмаскоўнай дачы якім грашоваму сталічным Пузанаў і паказваў “патэнт”, што дазваляе яму колькі заўгодна перасякаць мяжу туды-сюды. Спачатку яны казалі аб дробязях, потым перайшлі да палітыкі. І палілося з абодвух бакоў:

– Дык гэта ж Амэрыка ўсё заварыла, каб Расіі нагадзіць. Вось чаго таму Абаме не хапала? – Вырашыў уладу ў свеце захапіць? А мы заўсёды з Россiей жылі дружна, вось навошта было ўсе гэтыя Майданы ладзіць?

Хахлы з маларосамі знайшлі агульную мову …

На вакзале ў Маскве сышоў з цяжкім пачуццём. У свой час доўга жыў у Мордоры, але цяпер асабліва востра адчуў, якое ўсё чужое, халоднае, варожае, ад чалавека. Вось ідуць людзі – на першы погляд звычайныя, вядуць дзяцей, пра штось паміж сабой мірна размаўляюць, нават усміхаюцца, але з вопыту ведаў: паспрабуй загаварыць пра Украіну – такое дзярмо пальецца – задушышся смуродам. Так і было амаль у 100% выпадкаў.

Мноства машын з каларадскімі стужкамі ў салонах. Ад гэтага ператоргвала і хацелася швиргонуты цэгла ці хоць бы плюнуць ім у ветравое шкло. Мабыць, такую ж рэакцыю выклікалі ў цывілізаваных народаў свастыкі падчас другой сусветнай.

Былы сусед, слесар, суб’ект досыць недалёкі, сустрэў пытаннем:

– Ну что там происходит? – расскажи. Долго еще этот ПоТрошенко будет народ истреблять?! Никак не нажрется!

Я ўжо ведаў, што тлумачыць што-то бескарысна – праігнараваў, перавёў на іншае – спытаў, як яны тут жывуць. Ён пачаў скардзіцца на цяжкае жыццё, на штодзённае падаражанне:

– Ну, санкции санкциями, но это ж не из-за санкций – чиновники все мутят! Нам все хуже, а сами вона какие котеджи строят! Путина на них нет!

(Амаль ніхто з “крытыкаў” на Пуціна не гнаў – нават высокіх чыноўнікаў віну, але Пуцін … Так святое).

Суседка, выкладчык англійскай мовы, усё распытвала:

– Зачем этот Правый Сектор развязал гражданскую войну? И что же теперь будет с Украиной?

Іншая суседка, бабуся, чаплялася:

– Скажите, а что, правда этот Порошенко такой фашист? Ну что он творит?! Ведь нельзя же так… Я уже телевизор боюсь смотреть – одни оторванные головы, руки и ноги.

Параіў абодвум наогул тэлевізар не глядзець (сам, дарэчы, так і не ўключаў яго там. У папярэдняй прыезд паспрабаваў – з’явілася дакучлівае жаданне гучна мацюкацца, разбіць экран або прама зараз зладзіць тэракт).

Мадам, з якой калісьці займаўся псіхалагічнай карэкцыяй, яшчэ ў папярэднюю нашу красавіцкую сустрэчу даверліва так, “пад вялікім сакрэтам” распавяла:

 – У нас один знакомый, журналист, был в Киеве. Ну, под прикрытием. Так он рассказывал про ужасы, которые там видел, про фашистов на этом их Майдане…

Я яе тады перапыніў, сказаўшы, што сам там быў, прычым, без усялякага “прыкрыцця”, і Майдан той не “іх”, а мой, і ніякага фашызму я там не бачыў, а бачыў гераізм і самаахвяраванне. У адказ – ступар і круглыя спалоханыя вочы.

Іншы былы знаёмы, бізнэсмэн, патэлефанаваў мне тады адразу ж пасля майго прыезду для таго, каб нецярпліва задаць пытанне: “Ну как там в Киеве? Победим мы америкосов или они нас?”Што тут адкажаш? Бачачы тады такую рэакцыю многіх і пераканаўшыся, што дыскусіі бескарысныя, я выпрацаваў універсальную формулу адказу на іх прыдзіркі – адказваў: “Вам лучше этого не знать, потому что это нарушит ваш психологический комфорт” Як ні дзіўна, фраза працавала безадмоўна – адразу ж адчапляцца.

А ў гэты прыезд сітуацыя змянілася да горшага (кисельовщина ў дзеянні): пытанні сталі больш агрэсіўнымі і ў асноўным рытарычнымі. Гэта значыць мае адказы і тлумачэння не патрабаваліся – не выязджаючы з Мордора, яны лепш за мяне ведаеце, што рабілася на маёй радзіме, а на мае спробы запярэчыць адказвалі, што я замбаванага бандэраўскага прапагандай. Мадам са знаёмым “журналістам пад прыкрыццём” мне сказала, што не разумее, чаму я павінен туды вяртацца:

– Зачем Вам в этот рассадник фашизма? Забирайте родных и переезжайте в Россию!

Ага, щас…

А той самы бізнэсмэн пачаў дзівіцца:

– Почему Украинцы не открестятся от Бандеры и его зверств? И что они нашли в этой Европе и Пиндосии? – там же все скоро накроется медным тазом, а Россия все равно станет мировым лидером. 

Сварыцца, пераконваць, або дыскутаваць не стаў – проста паставіў на іх крыж. Хоць не заўсёды ўдавалася стрымлівацца – звычайна з тымі, з кім былі больш-менш нармальныя адносіны, каго лічыў адэкватнымі і здольнымі ўспрымаць аргументы, часам зрываўся на безнадзейную дыскусію. Потым заўсёды шкадаваў.

Вельмі адэкватная на першы погляд былая сослуживица ўзялася мяне пераконваць, што “это Запад хочет разжечь войну на Украине и втянуть в нее Россию. Но Путин как человек разумный никогда не начнет войну против братского народа”. А калі я запярэчыў, што вайна ўжо ідзе, захоплена ўкраінскія тэрыторыі, гінуць людзі, і калі Пуцін сапраўды такі “разумный человек”, то чаму да гэтага часу ідзе “на поводу у коварного Запада”, не адмовіцца выконваць яго падступныя загады і не выведзе войскі і зброю з брацкай Украінай, скінула маску і зларадна адказала: “А не надо было дружить с американцами”Я спытаў, ці можна, каб мы самі, без яе дазволу вырашалі, з кім нам сябраваць? На тым і развіталіся. Зараз на яе старонцы ў інтэрнэце красуецца дэвіз: “Мои кумиры: Путин, Говорухин, Михалков”.

Яшчэ адзін знаёмы пераконваў мяне, што ўся справа ў тым, што “на Украине запрещают русский язык”Калі я папрасіў аргументаваць, у чым заключаюцца “запреты”, калі ў нас ёсць тысячы расійскіх школ або класаў, куча рускамоўных радыё і тэлеперадач (у тым ліку папулярная праграма Шустэр Live), трансліруюцца некалькі расійскіх тэлеканалаў, рускамоўнай літаратуры ў кіёсках і на прылаўках або не больш, чым украінамоўнага, а сайт Вярхоўнай Рады на трох мовах – ўкраінскім, рускай, англійскай? І яму гаварыць пра лінгвацыд, калі ў Расіі, дзе пражывае некалькі мільёнаў Украінская, нуль ўкраінскіх дзяржаўных школ, нуль ўкраінамоўных радуюся і тэлеперадач, ні ўкраінскага тэлеканала і паспрабуй знайсці прэсу ўкраінскі? Атрымаў унікальную адказ (прычым, без сцёбу, на поўным сур’ёзе):

 – То, что в России нет ваших школ и телевидения – ничего страшного, а вот то, что на Украине недостаточно русских школ – это фашизм.

Размаўляць не стала пра што …

Былая мая студэнтка з двума з паловай вышэйшымі адукацыямі (дзве ёсць, трэцюю атрымлівае), які мае зааблочна аплачваную маскоўскую працу і пышыцца сваёй крэатыўнасцю і аналітычнымі здольнасцямі, таксама пачала мне навязвалі аб “репрессии против русских на Украине”. На маю просьбу канкрэтызаваць – аб якіх рэпрэсіях гаворка вадзіла ў паветры рукамі і пралепятала нешта незразумелае, у канцы ўсё звялося да таго, што”это же всем известно”.Я паціснуў плячыма і папрасіў, каб абавязкова паведаміла мне, калі нешта канкрэтнае стане “iзвестно” менавіта ёй.

А потым гэта асоба ўзялася мне распавядаць пра “америкосовскую агрессию против России”:– Все расширяются со своим НАТО – лезут к границам России. Вот сейчас на Украине поставят свои ракеты – в 20 минутах досягаемости от обеих столиц. Не-на-ви-жу!

Даводзiла, што “никакой российской агрессии нет, у вас там идет гражданская, националистическая война”. І зларадна так:

– Что, америкосы плохо помогают? Что ж так? А ведь это они все заварили – сами же проговорились, что потратили на Украину 5 миллиардов долларов. И что, нужен вам был этот ваш Майдан? На фоне того, что сейчас происходит, Янукович с его золотым унитазом – просто плюшевый зайчик.

Мне стала агідна да ваніт, і на гэтым нашы стасункі скончылася.

Пасядзеў ў дзіўным Мордорському інтэрнэце. Ва Украіне хлуслівая фашысцкая кіеўская хунта жорстка і падступна прадастаўляе свабодны доступ да любых інтэрнэт-рэсурсаў, а ў справядлівай, ні разу не замбуе антыфашысцкай Расіі пры спробе зайсці на маю старонку I некаторыя сайты выскоквае вось такое:

Былы калега па працы з пачатку нашага Майдана адмоўчваўся, ні пра што не пытаўся і сам не каментаваў, а калі ў скайпе незнарок выйшлі на ўкраінскія падзеі, сказаў, што не хоча аб страшнай тэме, таму што ён “за мир”а мяне прасіў “беречь себя” На гэты раз маску зняў. Заходжу – чытае ў інтэрнэце аб “русссскую вєсну”. Далей сам гутарку завёў

– Нет, я все могу понять, но детей-то зачем убивать?! Ваши же Донецк постоянно обстреливают! Зачем они вообще туда полезли – с танками, с пулеметами? Зачем?! Люди же просто свободы захотели.

– Андрей, скажи: а ты точно так же реагировал, когда ваши каратели, посланные московской хунтой, истребляли женщин и детей в Грозном? Они же просто свободы захотели! А когда в Беслане подорвали спортзал, уничтожив 30 террористов, а заодно три сотни детей, тоже так же возмущался?

– Ну что ты сравниваешь? Это ж совсем другое!

(А на твары блудлівымі такая ўсмешка, што выдае: у глыбіні душы разумее, але не прызнае, таму што гэта “кропы”, а то руссские. Русссским можна ўсё. Проста таму, што руссские. Вышэйшая раса). Заходзіць Оля, укормлена матрона, таксама былая сослуживица:

– Да, снарядами людей просто в клочья разносят! Вчера показывали. А женщину как насиловали? Это ж просто….  

– Да-да, знаю, – кажу, – пенсионерку, эпилептичку, а весь автобус смотрел… А мальчика иисусоподобного, в трусиках распяли на доске объявлений… 

Яна няпэўна:

– А маму евонную привязали к танку и по площади таскали… 

– Точно. Причем, по площади Ленина, которой в Славянске нет. Ну, фашисты, что с них возьмешь?

Яна змаўкае, сумна падазраючы, што смяюся, а затым, гледзячы на Андрэя:

– Ну, вообще-то наши тоже привирают немного… Но их пропаганда! Это ж вообще ни в какие ворота! Они ж говорят, что там наши войска на Донбассе! Представляешь, Андрей?

– Да как же не представлять, – кажу, – Конечно там они есть.

– Да лаааадно тебе…

– Ага, еще скажи, что оружия там россиянского нет. Прут бронетехнику составами через неконтролируемую границу…

– Да непра-а-а-вда это…

– Так когда ваши бандеровцы туда поперли танками, – підхоплює Андрій, – люди вообще безоружными их встречали. Стрелков вернулся в Россию с двумя ружьями. Ну сейчас-то, наверное, что-то уже есть. Но танки составами и российская армия – вранье это. Да если б наши войска там были, то давно б уже Киев был бы взят, а твоя мама расплачивалась бы рублями вместо ваших этих гривен. И вообще: скоро ваших этих бандеровских западенцев выпрут с Донбасса, и все сразу прекратится.

Я паспрабаваў было нешта даказваць, бачу – безнадзейна: начытаны чувак з вышэйшай адукацыяй, упэўнены ў сваёй высокай інтэлекце, абсалютна перакананы, што  “воду на Украине мутят несколько тысяч бандеровцев из Львова при поддержке америкосов”, і варта толькі гэтых галічанаў выпереть з Данбаса, адразу ж запануе свет. Прычым “руссскій мир”.

– Ваша эта Украина скоро вообще рассыплется – свет отключают, репрессии идут, народ беднеет, газа и нефти вообще нет… 

– Поговорим через два-три года. Когда на месте вашей России будет несколько новых стран, неопасных больше для мира. 

– Каких новых стран? (розгублено так). 

– Ну, какая-нибудь Сибирская Демократическая Республика, Поволжская, Дальневосточная… 

– Да ладно тебе, Россия никуда не денется, у нас нефти, газа, золота и алмазов полно, а вот ваши нищие бандерлоги исчезнут.

Нафту і газ – гэта нацыянальны фетыш, прадмет зааблочнага гонару. Даказваць нешта безнадзейна. Бедныя шведы, датчане, швейцарцы не падазраюць, якія яны няшчасныя рызманы без газу і нафты. Мабыць, толькі з-за гэтага неразумення жывуць на парадак багацей багатых расейцаў.

А Андрэй заводзіць любімую мантру усіх мордорцив:

– Вот зачем ваша власть поперла туда танками и начала детей убивать? Вот и отгребла по-полной – напоролась на сопротивление опоченцев. А надо было все лишь навсего не запрещать им русский язык. 

– Андрей, а ты там был, на Добассе? Своими глазами видел запрещение русского языка? 

– Не был, но и так знаю.

Ноу комментс…

Знову Оля падключаецца:

– А тебе не страшно туда возвращаться? Там же эти, с нашивками, Правый Сектор которые… 

– И что в них страшного? У вас страшнее.

Оля не зразумела…

– Но ведь ты же наш, русский, зачем тебе туда ехать?

У мяне ад такой заявы сківіца адвісла. Пакуль думаў, як жорстка адказаць, ўклінаваўся Андрэй:

– Да какой он русский? – Он бандеровец! Ты что, не знаешь? – Он же во Львове жил. А все, кто во Львове поживет, становятся бандеровцами.

– Спасибо, – кажу, – Андрей! Именно это я и хотел сказать. Я не ваш. Никакой ни разу не русский. Я укроп. И сторонник Правого Сектора.

Оля ў ступары … Андрэй паспрабаваў перавесці размову ў мірнае рэчышча і пачаў распавядаць пра тое, як ездзіў на сочынскі Алімпіяду. Пра тое, як “показали всему миру, кто мы есть, подняли престиж страны, я впервые начал гордиться своим народом и увидел, что Россия действительно поднимается с колен”…

– Ага, а через пару месяцев весь этот престиж засунули в задницу – про Олимпиаду вашу никто уже и не вспоминает, а сами вы стали мировым изгоем…

Адным словам, не атрымалася ў нас размова. Я ўжо не стаў яму гаварыць пра тое, што паспрабаваў зірнуць на адкрыццё той іх Алімпіяды, але мне тое алімпійскае “ўставанні росссиян з каленяў” здалося такім дробным на фоне нашых эпахальных майдановских падзей, якія перавярнулі не толькі лёс краіны, лёс Еўропы, але і, як цяпер відаць, лёсы свету, уключаючы іх Мордора. А тыя іх лазерныя малюнкі і танцы на стадыёне такімі нікчэмнымі выглядалі ў параўнанні з гераізмам нашых людзей на Майдане, дзе ўсё – на піку: жыццё і смерць, каханне і нянавісць, чалавечнасць і нізасць, самаахвяраванне і здрада, што не змог то іх Сочы глядзець – выключыў тэлевізар.

Трохі адпачыў душой са старым знаёмым – даўнім ненавіснікам Пуціна і яго дзеянняў у дачыненні да Украіны. Праўда, ён рэдкі унікум, выключэнне з усіх правілаў, да таго ж – толькі напалову руская. Дарэчы, мама яго – таксама выключэнне з правілаў. Звязала мне ў падарунак выдатнага шаліка з вярблюджай воўны – жоўта-блакітнага, чым мяне вельмі кранула. Дуже здивувала ще одна моя колишня студентка. Сама завела розмову про наші події – я сказав, що не налаштований зараз про це говорити. На що мені відповіла:– А что там говорить? И так все ясно, что наши там творят. Я сейчас на работе сама стараюсь эту тему не затрагивать, потому что сразу начинаем ругаться. Чэсна, не чакаў…

Затое яшчэ адзін знаёмы … Такое ўражанне, што я прысутнічаў на паступовым загніванне і раскладзе чалавечай душы. Такім чынам, гісторыя адной смерці. Смерці душы.

Знаёмцеся: Сяргей, у мінулым лекар, зараз мастак і паэт, рамантык, прапагандыст тэорыі пра вечнага жыцця – праз шэраг адраджэнняў з стратай ранейшага яго “і здабыткам новага. Аўтар рамантычных пейзажаў з альтэрнатыўнай рэальнасці, крайні пацыфіст і гуманіст (калі-то сказаў мне, што калі б быў выбар – каму памерці: яму або яго кату, то, не вагаючыся, прапанаваў бы сваё жыццё ў абмен на катоў). Пачатак нашых майдановских падзей ён нават пракаментаваў

– Народ всегда прав. А народная революция – дело священное.

Я яму з Майдана тады патэлефанаваў, запрасіў у Кіеў, паабяцаў сустрэць і пасяліць – каб на свае вочы рэвалюцыю ўбачыў, калі яшчэ такая магчымасць будзе? Ён адмовіўся – сказаў, што ката няма з кім пакінуць.

Ведаў бы я, якім ён стане менш чым за год …

Эвалюцыя (хутчэй за інвалюцыя) яго поглядаў ішла паступова і спачатку не вельмі хутка. Калі я ў свой красавіцкі прыезд, паказваў яму фота майдановских касак, распісаных ўзорамі і кветкамі, анёламі, краявідамі і біблейскімі сцэнамі, разгублена так спытаў:

– А где же свастики и надписи “режь москалей”?

Потым патэлефанаваў мне і распавёў, што яму яго знаёмы з Харкава напісаў, што  “в украинских частях появились какие-то новые подразделения в черной форме. Общаются по-английски. Явно америкосы. Представляешь?”

Відавочна разлічваў на маю салідарнасць і абурэнне прыцягненнем “пиндосов”. Я яго расчараваў: абурэнне не выдаў, а адказаў, што не веру гэтай інфармацыі – калі б гэта была праўда, то гэта вельмі дапамагло б маёй краіне, але не з нашым украінскім шчасцем.

Затым Сярожа сеў на ўлюбёнага мордоривського “конника”:

– Мне позвонил мой знакомый из Харькова. Ну, тот самый, я тебе рассказывал. Сказал, что в Харькове не дай бог заговорить по-русски. За одно только русское слово могут вытащить из маршрутки и запинать до полусмерти.

Я сказаў, што такі трызненне даўно не чуў і не разумею, як у людзей, якія жывуць ва Украіне, можа хапаць сумлення трансляваць такую цынічную і грубую хлусня. Сярожа мне тады відавочна не паверыў … А ў гэты прыезд зомбовирус ўжо цалкам авалодаў яго мозгам. Рыторыка змянілася цалкам: народ, які “заўсёды мае рацыю”, ператварыўся ў фашыстаў, а душыцелі “свяшчэннага справы рэвалюцыі” – на герояў. Сустрэў мяне радасна, пачаставаў кавай. І сказаў, што я прыехаў з Трэцяга Рэйху …На мой здзіўлены погляд патлумачыў, што ў Трэцім Рэйху найбольшая канцэнтрацыя гэбельсаўскае прапаганды была ў сталіцы – Берліне, а ў сучаснай фашысцкай Украіне найбольшая канцэнтрацыя гэбельсаўскае прапаганды таксама ў сталіцы – у Кіеве (засталося незразумелым, дзе менавіта ён тут у Мордора сутыкаўся з бандэраўскага прапагандай – кампутарам карыстацца не ўмее, аб інтэрнэт хіба што чуў, ўкраінскім тэле-радыё перадач або друкаванай прадукцыі там і блізка няма, ва Украіне ні разу не быў. Яшчэ і з такой інтэнсіўнай укропропагандою сутыкнуўся, што адразу зразумеў – чысты Гебельс! Вельмі інтрыгавала , дзе ён змог знайсці такую дзейсную і інтэнсіўную Украінскай дзяржаўнай прапаганду? Таму што я не змог: па маіх ўласных назіраннях, Украінскай дзяржаўнай прапаганды сёння не існуе – толькі адзінкавыя блогеры ў інтэрнэце, і яшчэ некалькі недзяржаўных сайтаў спрабуюць супрацьстаяць магутнаму патоку дзяржаўнай расейскай прапаганды). А Сярожа, як і ўсе мордорци, пачаў мне даказваць, што “ніякіх нашых войскаў” на Данбасе не маецца:

– А знаешь почему? Потому что во времена Чечни и Афгана, “двухсотые” шли оттуда потоком. А сейчас – нет. Вообще нет, понимаешь? Ага, Сярожа, так табе путя і даў справаздачу аб “двухсот”, якія адтуль ідуць. Мастакі – людзі наіўныя. Але ў некаторыя гістарычныя моманты наіўнасць мяжуе калі не са злачынствам, то з саўдзелам у злачынстве.

Ён пачаў мне навязвалі, што “на этой войне гибнут простые люди, а наживаются политики и миллионеры. Вот как этот ваш ПоТрошенко”.

– А Путина ты относишь к этой категории – политиков и миллионеров, наживающихся на войне? 

– Нет, Путин – это другое! 

– Какое ж другое, если политическая власть у него абсолютная, а финансовое состояние такое, что Порошенко против него – побирающийся бомж против директора успешного банка? 

– Ну, Путин продвинутый человек. Он духовными практиками занимается, восточной философией интересуется. И он стратег. Он же всех обставил! Ты ж видел, как он Крым вернул? – Без единого выстрела! Это ж теперь войдет во все мировые учебники по стратегии! И главное: ваши все Потрошенки и Яйценюхи сосут у америкосов. А Путин сам по себе. Никому не подчиняется. Уважаю его! 

– Ну да, как Гитлер был сам по себе. Тоже восточной философией интересовался. Тоже стратег. И тоже вся Германия его уважала. И обожала. 

– Ну, ты не равняй только. У нас невозможно обожествление фашистских символов. 

– Да? А флажок-то ваш трехцветный – фашистский символ РОА Власова. 

– Ну, не надо: российский триколор был намного раньше Власова, и не вина флага, что Власов его себе взял. 

– Ну так и свастика была намного раньше Гитлера. И не вина свастики, что Гитлер ее себе взял.

– Что ты мне пытаешься доказать?! Это ж несравнимо! Со свастикой у нас никто на улицу не выходит!

– Да ты что? Ты правда не видел в Москве “Русского марша” со свастиками? А хочешь на улице, недалеко отсюда покажу свастику на стене, и надписи: “Черноту вон из России! Россия для русских”?

– Ладно, не хочу я об этом говорить! Во всяком случае, у нас не пропагандируется гомосятина и извращения эти все.

– Что, правда?! Кстати, ты не читал интервью Людмилы Путиной газете “Гардиан” о Вовиных невинных хобби? Наизусть повторю: “Последние несколько лет наш брак держался только на угрозах. Я думаю, что политическое нагрузки и тотальное недоверие ко всем повлияла на Володину психику. Кабаева – ширма для общества. Я не понимала, почему Володя в каждую поездку забирал с собой собаку (Конни). Последней каплей стали их с Конни странные совместные приемы ванной. В медицине у этого есть название, но я боюсь произносить его вслух”

– Не хочу я это слушать! Это все неправда!

– Ну да, про бога нельзя так говорить…

– Да при чем тут бог?! Почему я должен ей верить? Может и не было никакого интервью и никакой газеты Гардиан. А может и Людмилы Путиной не было? Знаешь, как в индийской философии: все только видимость, Майя, а каков мир в реальности никто не знает. Может и тебя сейчас рядом со мной нет. И меня тоже.

– Во как ты в кусты побежал прятаться. Ну так может и Путина нет?

– Может и нет.

– Ну так может нет и никаких бандеровских фашистов, которые маленьких детей распинают?

Некаторы час маўчым. Затым ён пытаецца:

– А как народ на Украине относится к Порошенке?

– Да ругают его все за мягкотелость, за неспособность дать адекватный отпор, за бесконечные договоры и перемирия (которые Россия все равно нарушает, а наши ребята из-за этого гибнут), вместо реальных силовых действий против агрессора. В общем – недостаточно тверд, “ни рыба, ни мясо”.

Сярожа відавочна расчараваны – ён чакаў, што Украінская абураныя жорсткасцю і агрэсіўным фашызмам ПоТрошенка і патрабуюць ад яго спыніць генацыд – забіваць, катаваць, крыжаваць і здзяйсняць злачынствы супраць чалавецтва.

Як жа вы, Мордорськи зомбувальникы і зомбі, дасталі сваімі казкамі аб “кіеўскую хунту”! Вы яшчэ сапраўднай хунты не бачылі. Лепш моліцеся, каб яна сапраўды прыйшла – замест бесхрыбтовых і бездапаможных бовтання, што цяпер у нашай улады. А то людзям ужо невмоготу бачыць іх пасіўнасць і рэжымы спынення агню ў адказ на вашу нахабную агрэсію і жорсткасць, даўно ўжо ў грамадстве запыт на хунту. Вось тады, зайчыкі, будзеце вазіць свае “двухсот” не ў фурах з гуманітарнымі канвоямі, а цягнікамі. А можа і ў вашых памежных абласцях пачнецца такое, што вы заварылі на нашым Данбасе.

А я пытаюся ў Сірожы:

– А не задумывался, почему на территории, контролируемой фашистской киевской хунтой, спокойная мирная жизнь, а там, где типа ополченцы, поддерживаемые Путиным, – кровь, трупы и разруха? И почему так получилось, что за 23 года после распада СССР Украина не вела ни одной войны, а Россия вела их пять (Приднестровье, Абхазия и т..д.), и после этого украинцы – фашисты, а россияне – миролюбцы?

– Не хочу я это вранье слушать!

– Какое вранье? Это факты! Что, не было войск генерала Лебедя в Приднестровье? Не было ваших в Абхазии, Чечне, Северной Осетии, Грузии?

– А что оставалось делать? Не Россия напала, а на нее напали, вот и получили ответку.

– Какие ж вы бедные! То Чечня на вас танки двинет, то Грузия нападет, то Молдавия.

– Да, так и было.

– Ага, и Украина сейчас на вас напала. А перед этим в 1968 на вас напала Чехословакия, в 1956 – Венгрия. В 1940 на вас напали прибалтийские народы, в сентябре 1939 – Польша, а в конце 1939 – Финляндия. В 1920 опять Польша напала, а в 1918 – опять Украина…

– Слушай, зачем ты мне все это говоришь? Я против войны, я не могу видеть жестокости, не могу видеть, что люди не меняются, это все так далеко о того, зачем мы пришли в этот мир…

– Красиво, но по Станиславскому НЕ ВЕРЮ! Даже если б ты действительно такую нейтрально-отстраненную позицию занимал, то не обвинял бы одну сторону, а другую, во главе с вашим кремлевским опарышем, всячески не выгораживал бы и не поддерживал. Слушай, давай начистоту: если уж у тебя нет возможности разобраться в ситуации и нет сил не любить Путина, то хотя бы не поддерживай его так явно и побудь в стороне от того, что сейчас происходит в Украине.

– А я не только в стороне не буду, я, если понадобится, сам поеду Донбасс от ваших защищать.

Абзац! Ужо не здзіўлюся, калі сапраўды паедзе былы паэт і пейзажыст, а цяпер імпэрскі рамантык Сірожа на акупаваны Данбас (паглядзець на ўкраінскі Майдан ў свой час кот перашкодзіў, прыехаць забіваць Украінскі кот ўжо не перашкодзіць). Не ўпэўнены, што добра спраўляецца са зброяй, але ўспомніць свае хірургічныя навыкі – зможа палонных Украінскія дапытваць, вочы ім лыжкай вымаць, галавы жывым адрэзаць. Атрымае паганяла “Хірург”. І прыйдзе дзень, калі ў інтэрнэце з’явіцца фота: наш “гуманіст” у навесці кроў халаце стаіць побач з татуяванымі бандытамі на фоне раздзеленых трупаў нашых салдацікаў, з галавой “укропа” у адной руцэ і яго вочнымі яблыкамі на нервах – у іншы. І подпіс: “Моторола, Бес, Чепушило, Ржавый, Сопля, Глист, Упырь и Хирург- лучшие люди Новороссии!

Які ўсё ж эпахальны псіхалагічны эксперымент правёў крамлёўскі карлік! Некалькі месяцаў – і людзі спалі маскі, спаўзла падман, выявіўшы хто ёсць хто на самай справе ў гэтым жыцці. І дзіўным чынам развіднела: той, хто нічым не вылучаўся, раптам апынуўся сапраўдным чалавекам са стрыжнем, са здаровай моцнай душой, гатовым адстойваць праўду і дабро. А той, хто быў на ўвазе і нават лічыўся вальнадумцам і радыкалам, апынуўся баязлівым чарвяком або безмозклим Зомбак з атрафавацца сумленнем і смярдзючай прадажнай душой.

“Ітогі  падведьом” (©): у гэты прыезд я страціў амаль усіх сваіх мордоривських знаёмых і тых, каго лічыў ледзь не сябрамі. Рассталіся без скандалаў, але адносна некаторых ёсць помслівыя планы даць “на дарожку” смачнага штурхяля па інтэрнэце. Не за сябе – за Украіну.

Жахліва стаміўся маральна ў гэты прыезд – ніяк не мог дачакацца, калі ж паеду дадому. Так, там вайна, смерці, нялёгкая жыццё, але там такое паветра свабоды, такія надзеі, такія магчымасці, большасць з якіх залежаць толькі ад нас саміх, а не ад “Пан”. І цалкам зразумець гэта зможа толькі той, хто на тыдзень-другі прыедзе ў Мордора і адчуе гэта. Па кантрасце.

Калі ён вяртаўся, то перайшоўшы мяжу, убачыўшы нашу родную зямлю, нашых людзей, жоўта-сінія сцягі на дамах, такое адчуў … то зашчымела ў грудзях і ледзь не слёзы на вачах. Не мог ад акна адарвацца – усё глядзеў і глядзеў. Цi не перадаць …

Высновы, якія зрабіў:

1) Нягледзячы на тое, што расейскім маці з акупаванай Украіны пайшлі цела іх дзяцей у цынку, нягледзячы на санкцыі і падзенне ўзроўню жыцця, ніякага чаканага многімі прасвятленне мордорцив не наступіла (рэдкія адзінкавыя выпадкі, якія былі такімі і да санкцый, не лічу).

2) Наадварот – становяцца ўсё больш неадэкватнымі, адыходзяць ад рэальнасці і жыць у прыдуманым, дэфармаваным свеце. Падобна на незваротны распад асобы пры псіхічных захворваннях. Або на распад асобы алкаголіка.

3) І як безнадзейна лячыць алкаголіка, калі ён гэтага сам не хоча, гэтак жа безнадзейна лячыць замбаванага мордорця. Аргументы нямоглыя, так як “падмануць мяне няцяжка – я сам падманвацца рады”. Любыя факты аб рэальным становішчы рэчаў абвальваюць іх карціну свету, дзе Мордора – гэта сама дабрыня і любоў, дзе іх “блакітнавокая расьсею” – барацьбіт з фашызмам, несправядлівасцю і вычварэннямі, “страдалица” за сусветнае зло, месія, які нясе ў свет духоўнасці і шчасця, богаабраным зямля, непераможная і несакрушальная, яе ўсё прыгнятаюць і паклёпнічаюць, “але мы всьо роўна пабедим!”. А ты ім факты прыведзены і распавядзеш, што іх лагодная Рассеюшка – гэта ў рэчаіснасці смярдзючая зубастая стварэнне, якая пажырае чужых і свох дзяцей і цягне свет да ядзернай прорвы? І што яны з той праўдай рабіць? Яна ім трэба? Да апошняга будуць чапляцца за тое, што адзінае напаўняе сэнсам іх жыцця.

4) Таму дыскутаваць, аргументаваць, прыводзіць факты – няправільная, абсалютна безнадзейная тактыка. Больш за тое, сам факт дыскусіі з імі, аргументацыі, навядзенне фактаў ўспрымаецца імі як слабасць і доказ ўласнай правасці – тыпу “яны апраўдваюцца, значыць рацыі”.

5) Лепшая тактыка – пагардлівае насмешка, сцёб і ржач над ідаламі і “духоўнымі скрепамы”. Прычым, рабіць гэта трэба з “пазіцыі зверху” – прыкладна так, як мудры дарослы паблажліва усміхаецца над лепетам неразумнай дзіцяці. Можна нават іх пашкадаваць, можна шчыра выказаць ім сваё спачуванне за тое, што яны апынуліся ў такой глыбокай задніцы. Можна спачувальна спытаць, не можам хоць чым-то ім дапамагчы (“бо браты ўсё ж!”).

Такога стаўлення мордорци проста не здольныя вытрываць: гэта адзінае, што прабівае іх ахоўныя псіхалагічныя бар’еры і ўражвае ў самае ватовае сэрца. Яны да такога не прывыклі, такога яны не чакалі, адбываецца збой праграмы: “Як гэта, хахлы нас шкадуюць?! Нас, суперлюдей?! Не можа быць!”. А далей іх месіянскай самаўпэўненасць трэскаецца з гучным трэскам: “Не, гэта мне здаецца, зараз ўшчыпну сябе і ўсе знікне … Гэта што ж, над намі стебутся? Што ж гэта? Як жа гэта? …”. І свет іх разбіваецца ўшчэнт

Автор – Taras Pospih