Итак, дамы и господа. Пока Путин играет в кота Шрёдингера, продолжим тему возможной войны с РФ. Мы нашли ещё одного ярого лукашиста, фсбшника и «работника на контору». Удивительно, что про него до сих не написала Нашай Нива с заголовокм «Зянон призывает беларусов сплотиться вокруг Лукашенко».
Ух-ты! Зянон призывает всем сплотиться, готовиться к войне, держать оборону государства и нации. И не важно, на каком ты языке говоришь — русском или беларуском. Но где же ваши крики «Зрада!»?
Только стоит немного дальше развить тему. Мы на 100% согласны с мнением лидера КХП-БНФ, что надо «рыхтаваць зброю і быць гатовымі аказаць супраціўленне». Но вот тут и кроется главная коварность. Война в XXI-ом веке — это не перестрелки из АК47 в городских или полевых условиях. В первую очередь — это артиллерийская перестрелка. Почитайте хроники боёв ВСУ с рашистами. Я думаю, что слово ГРАД давно у вас ассоциируется не с погодным явлением.
Так вот представьте, что мы каким-то неведомым образом закупили и заготовили АКМ-ы, гранаты, и гранатомёты. Форму, берцы и бронижелет достали. Даже авто и джипы достали. И выехали колонной освобождать родной Лоев от оккупантов. И здесь прилетает такое.
И всё — мы понесли ужасные потери, а рашисткие артиллеристы получили премию.
Давайте продвигать общественную мысль быстрее. То что надо готовиться к обороне страны и нации — несомненно. Но пора бы переходить от теоретических лозунгов к практическим вопросам. Нам нужна армия. Настоящая полноценная армия: артиллерией, авиацией, инженерными и сапёрными войсками.
Мы не Чечня, где отряды полевых командиров имели доступ к военным базам с начала 90-ых, а затем прятались в горах.
Мы не Украина, где победил Майдан, и ВСУ с добровольческими батальонами стоит на обороне страны.
У национально-демократических сил Беларуси дела хуже некуда. Мы находимся в обществе, где гайки закручиваются каждый день на протяжении 20 лет. Армия и чиновники зазобмированы «5-ой колонной» и «угрозой НАТО». Не забудем про многочисленных ставленников Москвы. Если у нас не получиться перетянуть на свой сторону армию — то что с нами будет? Хотите слышать от Меркель бесконечные заявления «мы обеспокоены»?
Подумайте и почитайте о том, как можно противостоять одной из самых милитаризованных стран без армии. Или как создать армию с нуля в полевых условиях за малые деньги. Я пока таких решений не нашёл.
И напоследок, вот ещё ожно интересное мнение от нашего читателя
«Шмат абмяркоўваецца пра будучую вайну з Расіяй, пра ролю Лукашэнкі ў абароне незалежнасці. На самай справе ў яго з гэтым ёсць праблемы. Лукашэнка шмат сказаў пра каштоўнасць незалежнасці, пра тое, што ніякага «рускага свету» не будзе, пра гатоўнасць даць адпор і г.д. Аднак рэальнасць такая, што ўсе гэтыя гады ён падтрымліваў сваю ўладу страхам, а не любоўю ці аўтарытэтам. Многія з’ехалі за мяжу ці з эканамічных, ці з палітычных прычын і не паказалі жадання служыць нейкім беларускім ідэалам.
У сваю чаргу патрыятызм у адносінах да Беларусі таксама не выхоўваўся, бо працягвалася ці проста падтрымлівалася па інерцыі панаванне рускага кантэнту, рускай культурна-інфармацыйнай прасторы. З улікам гэтага, большасць беларусаў захоча змагацца за незалежнасць Беларусі, толькі калі агрэсарам будзе нехта акрамя Расіі. У выпадку агрэсіі Расіі для большасці абарончыя ініцыятывы будуць выглядаць і, хутчэй, будуць настойліва выстаўляцца як змаганне за ўладу, а не патрыятызм, незалежніцтва і да т.п. Падазраю, што будзе дэзерцірства з тых фарміраванняў, у якія заганяюць па загадзе, або «касіць», хавацца ад ваенкаматаў. У горшым выпадку — стануць на бок мацнейшага, каб прыбраць узурпатара. Культываваць класічны беларускі патрыятызм на аснове этнічна-нацыянальных каштоўнасцей — гэта карысна, толькі вось гэта не дае хуткага плёну. У лепшыя, «шушкевіцкія» часы патрыятычным сілам былі дадзеныя магчымасці гістарычнай асветы, агітацыю за мову і г. д., але гэта не вывела народ з пасіўнага стану ў значнай ступені нават за некалькі гадоў. У большасці беларусаў можа не быць выразнай нацыянальнай самаідэнтыфікацыі, калі параўноўваць з рускімі.
Але беларусы — гэта ў любым выпадку нейкая суб’ектнасць. І стымул змагацца за сваё будзе тады, калі суб’ект адчуе свой інтарэс і пагрозу гэтаму інтарэсу. Стымул змагацца за сябе будзе, калі суб’ект адчуе прыціск з боку агрэсара. Тут нават не спатрэбіцца апеляваць да нацыянальных традыцый. Дазвольце беларускім прадпрымальнікам нармальна зарабляць і пакажыце, што будзе ў альтэрнатыўнам выпадку, пакажыце эканоміку (смех у зале) Данбаса, Прыднястроўя і Крыма, куды прайшлі рускія ветлівыя людзі. Дазвольце беларусам стаць патрыётамі роднай зямлі і дзяржавы хаця б праз грашовыя матывы.
Прадумайце нейкія палёгкі з выкарыстаннем долараў ці еўра ў разліках, і вас не будзе пужаць расійскі рубель. Долары і так дэ-факта беларуская валюта. Не саромейцеся расказваць у крымінальных зводках пра згвалтаванні нашых дзяўчын і ДТЗ, учыненыя расійскімі гасцямі.Раскажыце пра расійскіх алігархаў з Пуціным у іх ліку і пра думкі расіян, што за МКАДам няма жыцця. Раскажыце пра тое, як у Маскве шмат чачэнцаў і каўказцаў, пра сяброўства Пуціна і Кадырава, пра тое, што чачэнцы вольна забіваюць у Маскве людзей. Беларусы, якія не ведаюць мовы і культуры, не носяць вышыванак, здольныя зразумець пра расіян «яны дрэнныя, ад іх трэба абараняцца», калі будуць мець і ўсведамляць інтарэсы, асобныя ад інтарэсаў расіян, і адчуваць пагрозу для сваіх інтарэсаў з боку гэтых самых расіян.
Нават калі не падабаецца вобраз абстрактных «дрэнных” нацыяналістаў і пры гэтым хочацца праяўляць любоў да Беларусі і выхоўваць яе ў іншы, то згаданыя і многія іншыя метады дапамогуць выхаваць у грамадзян жаданне змагацца за сваё. Падобную агітацыю выкарыстоўвалі і самі рускія на выбарах у расійскіх рэгіёнах (супрацьпастаўленне «рэгіён — цэнтр»), гэта метады, якія дзейнічаюць без апелявання да нацыянальнага. Фармальна можна весці прапаганду без нацыянальных аргументаў, а нацыянальная самаідэнтыфікацыя праявіцца сама ўскосна. І не абмяжоўвацца рэкрутаваннем па загадзе. Стварыце магчымасці для дабраахвотнікаў. Паспрабуйце прыцягваць беларусаў, а не пужаць іх.»
Аўтар — Снежань.