Путешествие из Киева в Москву

Даўно ўжо неабходна было з’ездзіць па справах у краіну паўночных «братоў». У мінулы раз быў там у красавіку — ўволю наеўся зносінамі з оркамі. Таму адкладваў колькі мог. У канцы ж прыйшлося. Суцешыў сябе тым, што буду Шцірліцам сярод нацы — назіраць. Прычым, што важна, назіраць за знаёмымі, за людзьмі, якіх даўно ведаю — так лепш бачная эвалюцыя іх поглядаў. З вопыту ведаў, што пераконваць бескарысна, таму лепш стрымаю сябе і проста буду назапашваць інфармацыю. А потым усё апішу. Што і раблю цяпер (асцярожна, вельмі шмат літар! Так што падумайце, яно вам трэба):

У вагоне цягніка «Кіеў-Масква» ехаў у купэ з працаўнікам з Уманi і двума пенсіянерамі-масквічамі родам з Украіны. Працаўнік выхваляўся, што яму добра плацяць на будаўніцтве падмаскоўнай дачы якім грашоваму сталічным Пузанаў і паказваў «патэнт», што дазваляе яму колькі заўгодна перасякаць мяжу туды-сюды. Спачатку яны казалі аб дробязях, потым перайшлі да палітыкі. І палілося з абодвух бакоў:

— Дык гэта ж Амэрыка ўсё заварыла, каб Расіі нагадзіць. Вось чаго таму Абаме не хапала? — Вырашыў уладу ў свеце захапіць? А мы заўсёды з Россiей жылі дружна, вось навошта было ўсе гэтыя Майданы ладзіць?

Хахлы з маларосамі знайшлі агульную мову …

На вакзале ў Маскве сышоў з цяжкім пачуццём. У свой час доўга жыў у Мордоры, але цяпер асабліва востра адчуў, якое ўсё чужое, халоднае, варожае, ад чалавека. Вось ідуць людзі — на першы погляд звычайныя, вядуць дзяцей, пра штось паміж сабой мірна размаўляюць, нават усміхаюцца, але з вопыту ведаў: паспрабуй загаварыць пра Украіну — такое дзярмо пальецца — задушышся смуродам. Так і было амаль у 100% выпадкаў.

Мноства машын з каларадскімі стужкамі ў салонах. Ад гэтага ператоргвала і хацелася швиргонуты цэгла ці хоць бы плюнуць ім у ветравое шкло. Мабыць, такую ж рэакцыю выклікалі ў цывілізаваных народаў свастыкі падчас другой сусветнай.

Былы сусед, слесар, суб’ект досыць недалёкі, сустрэў пытаннем:

— Ну что там происходит? — расскажи. Долго еще этот ПоТрошенко будет народ истреблять?! Никак не нажрется!

Я ўжо ведаў, што тлумачыць што-то бескарысна — праігнараваў, перавёў на іншае — спытаў, як яны тут жывуць. Ён пачаў скардзіцца на цяжкае жыццё, на штодзённае падаражанне:

— Ну, санкции санкциями, но это ж не из-за санкций — чиновники все мутят! Нам все хуже, а сами вона какие котеджи строят! Путина на них нет!

(Амаль ніхто з «крытыкаў» на Пуціна не гнаў — нават высокіх чыноўнікаў віну, але Пуцін … Так святое).

Суседка, выкладчык англійскай мовы, усё распытвала:

— Зачем этот Правый Сектор развязал гражданскую войну? И что же теперь будет с Украиной?

Іншая суседка, бабуся, чаплялася:

— Скажите, а что, правда этот Порошенко такой фашист? Ну что он творит?! Ведь нельзя же так… Я уже телевизор боюсь смотреть — одни оторванные головы, руки и ноги.

Параіў абодвум наогул тэлевізар не глядзець (сам, дарэчы, так і не ўключаў яго там. У папярэдняй прыезд паспрабаваў — з’явілася дакучлівае жаданне гучна мацюкацца, разбіць экран або прама зараз зладзіць тэракт).

Мадам, з якой калісьці займаўся псіхалагічнай карэкцыяй, яшчэ ў папярэднюю нашу красавіцкую сустрэчу даверліва так, «пад вялікім сакрэтам» распавяла:

 — У нас один знакомый, журналист, был в Киеве. Ну, под прикрытием. Так он рассказывал про ужасы, которые там видел, про фашистов на этом их Майдане…

Я яе тады перапыніў, сказаўшы, што сам там быў, прычым, без усялякага «прыкрыцця», і Майдан той не «іх», а мой, і ніякага фашызму я там не бачыў, а бачыў гераізм і самаахвяраванне. У адказ — ступар і круглыя спалоханыя вочы.

Іншы былы знаёмы, бізнэсмэн, патэлефанаваў мне тады адразу ж пасля майго прыезду для таго, каб нецярпліва задаць пытанне: «Ну как там в Киеве? Победим мы америкосов или они нас?»Што тут адкажаш? Бачачы тады такую рэакцыю многіх і пераканаўшыся, што дыскусіі бескарысныя, я выпрацаваў універсальную формулу адказу на іх прыдзіркі — адказваў: «Вам лучше этого не знать, потому что это нарушит ваш психологический комфорт» Як ні дзіўна, фраза працавала безадмоўна — адразу ж адчапляцца.

А ў гэты прыезд сітуацыя змянілася да горшага (кисельовщина ў дзеянні): пытанні сталі больш агрэсіўнымі і ў асноўным рытарычнымі. Гэта значыць мае адказы і тлумачэння не патрабаваліся — не выязджаючы з Мордора, яны лепш за мяне ведаеце, што рабілася на маёй радзіме, а на мае спробы запярэчыць адказвалі, што я замбаванага бандэраўскага прапагандай. Мадам са знаёмым «журналістам пад прыкрыццём» мне сказала, што не разумее, чаму я павінен туды вяртацца:

— Зачем Вам в этот рассадник фашизма? Забирайте родных и переезжайте в Россию!

Ага, щас…

А той самы бізнэсмэн пачаў дзівіцца:

— Почему Украинцы не открестятся от Бандеры и его зверств? И что они нашли в этой Европе и Пиндосии? — там же все скоро накроется медным тазом, а Россия все равно станет мировым лидером. 

Сварыцца, пераконваць, або дыскутаваць не стаў — проста паставіў на іх крыж. Хоць не заўсёды ўдавалася стрымлівацца — звычайна з тымі, з кім былі больш-менш нармальныя адносіны, каго лічыў адэкватнымі і здольнымі ўспрымаць аргументы, часам зрываўся на безнадзейную дыскусію. Потым заўсёды шкадаваў.

Вельмі адэкватная на першы погляд былая сослуживица ўзялася мяне пераконваць, што «это Запад хочет разжечь войну на Украине и втянуть в нее Россию. Но Путин как человек разумный никогда не начнет войну против братского народа». А калі я запярэчыў, што вайна ўжо ідзе, захоплена ўкраінскія тэрыторыі, гінуць людзі, і калі Пуцін сапраўды такі «разумный человек», то чаму да гэтага часу ідзе «на поводу у коварного Запада», не адмовіцца выконваць яго падступныя загады і не выведзе войскі і зброю з брацкай Украінай, скінула маску і зларадна адказала: «А не надо было дружить с американцами»Я спытаў, ці можна, каб мы самі, без яе дазволу вырашалі, з кім нам сябраваць? На тым і развіталіся. Зараз на яе старонцы ў інтэрнэце красуецца дэвіз: «Мои кумиры: Путин, Говорухин, Михалков».

Яшчэ адзін знаёмы пераконваў мяне, што ўся справа ў тым, што «на Украине запрещают русский язык»Калі я папрасіў аргументаваць, у чым заключаюцца «запреты», калі ў нас ёсць тысячы расійскіх школ або класаў, куча рускамоўных радыё і тэлеперадач (у тым ліку папулярная праграма Шустэр Live), трансліруюцца некалькі расійскіх тэлеканалаў, рускамоўнай літаратуры ў кіёсках і на прылаўках або не больш, чым украінамоўнага, а сайт Вярхоўнай Рады на трох мовах — ўкраінскім, рускай, англійскай? І яму гаварыць пра лінгвацыд, калі ў Расіі, дзе пражывае некалькі мільёнаў Украінская, нуль ўкраінскіх дзяржаўных школ, нуль ўкраінамоўных радуюся і тэлеперадач, ні ўкраінскага тэлеканала і паспрабуй знайсці прэсу ўкраінскі? Атрымаў унікальную адказ (прычым, без сцёбу, на поўным сур’ёзе):

 — То, что в России нет ваших школ и телевидения — ничего страшного, а вот то, что на Украине недостаточно русских школ — это фашизм.

Размаўляць не стала пра што …

Былая мая студэнтка з двума з паловай вышэйшымі адукацыямі (дзве ёсць, трэцюю атрымлівае), які мае зааблочна аплачваную маскоўскую працу і пышыцца сваёй крэатыўнасцю і аналітычнымі здольнасцямі, таксама пачала мне навязвалі аб «репрессии против русских на Украине». На маю просьбу канкрэтызаваць — аб якіх рэпрэсіях гаворка вадзіла ў паветры рукамі і пралепятала нешта незразумелае, у канцы ўсё звялося да таго, што»это же всем известно».Я паціснуў плячыма і папрасіў, каб абавязкова паведаміла мне, калі нешта канкрэтнае стане «iзвестно» менавіта ёй.

А потым гэта асоба ўзялася мне распавядаць пра «америкосовскую агрессию против России»:— Все расширяются со своим НАТО — лезут к границам России. Вот сейчас на Украине поставят свои ракеты — в 20 минутах досягаемости от обеих столиц. Не-на-ви-жу!

Даводзiла, што «никакой российской агрессии нет, у вас там идет гражданская, националистическая война». І зларадна так:

— Что, америкосы плохо помогают? Что ж так? А ведь это они все заварили — сами же проговорились, что потратили на Украину 5 миллиардов долларов. И что, нужен вам был этот ваш Майдан? На фоне того, что сейчас происходит, Янукович с его золотым унитазом — просто плюшевый зайчик.

Мне стала агідна да ваніт, і на гэтым нашы стасункі скончылася.

Пасядзеў ў дзіўным Мордорському інтэрнэце. Ва Украіне хлуслівая фашысцкая кіеўская хунта жорстка і падступна прадастаўляе свабодны доступ да любых інтэрнэт-рэсурсаў, а ў справядлівай, ні разу не замбуе антыфашысцкай Расіі пры спробе зайсці на маю старонку I некаторыя сайты выскоквае вось такое:

Былы калега па працы з пачатку нашага Майдана адмоўчваўся, ні пра што не пытаўся і сам не каментаваў, а калі ў скайпе незнарок выйшлі на ўкраінскія падзеі, сказаў, што не хоча аб страшнай тэме, таму што ён «за мир»а мяне прасіў «беречь себя» На гэты раз маску зняў. Заходжу — чытае ў інтэрнэце аб «русссскую вєсну». Далей сам гутарку завёў

— Нет, я все могу понять, но детей-то зачем убивать?! Ваши же Донецк постоянно обстреливают! Зачем они вообще туда полезли — с танками, с пулеметами? Зачем?! Люди же просто свободы захотели.

— Андрей, скажи: а ты точно так же реагировал, когда ваши каратели, посланные московской хунтой, истребляли женщин и детей в Грозном? Они же просто свободы захотели! А когда в Беслане подорвали спортзал, уничтожив 30 террористов, а заодно три сотни детей, тоже так же возмущался?

— Ну что ты сравниваешь? Это ж совсем другое!

(А на твары блудлівымі такая ўсмешка, што выдае: у глыбіні душы разумее, але не прызнае, таму што гэта «кропы», а то руссские. Русссским можна ўсё. Проста таму, што руссские. Вышэйшая раса). Заходзіць Оля, укормлена матрона, таксама былая сослуживица:

— Да, снарядами людей просто в клочья разносят! Вчера показывали. А женщину как насиловали? Это ж просто….  

— Да-да, знаю, — кажу, — пенсионерку, эпилептичку, а весь автобус смотрел… А мальчика иисусоподобного, в трусиках распяли на доске объявлений… 

Яна няпэўна:

— А маму евонную привязали к танку и по площади таскали… 

— Точно. Причем, по площади Ленина, которой в Славянске нет. Ну, фашисты, что с них возьмешь?

Яна змаўкае, сумна падазраючы, што смяюся, а затым, гледзячы на Андрэя:

— Ну, вообще-то наши тоже привирают немного… Но их пропаганда! Это ж вообще ни в какие ворота! Они ж говорят, что там наши войска на Донбассе! Представляешь, Андрей?

— Да как же не представлять, — кажу, — Конечно там они есть.

— Да лаааадно тебе…

— Ага, еще скажи, что оружия там россиянского нет. Прут бронетехнику составами через неконтролируемую границу…

— Да непра-а-а-вда это…

— Так когда ваши бандеровцы туда поперли танками, — підхоплює Андрій, — люди вообще безоружными их встречали. Стрелков вернулся в Россию с двумя ружьями. Ну сейчас-то, наверное, что-то уже есть. Но танки составами и российская армия — вранье это. Да если б наши войска там были, то давно б уже Киев был бы взят, а твоя мама расплачивалась бы рублями вместо ваших этих гривен. И вообще: скоро ваших этих бандеровских западенцев выпрут с Донбасса, и все сразу прекратится.

Я паспрабаваў было нешта даказваць, бачу — безнадзейна: начытаны чувак з вышэйшай адукацыяй, упэўнены ў сваёй высокай інтэлекце, абсалютна перакананы, што  «воду на Украине мутят несколько тысяч бандеровцев из Львова при поддержке америкосов», і варта толькі гэтых галічанаў выпереть з Данбаса, адразу ж запануе свет. Прычым «руссскій мир».

— Ваша эта Украина скоро вообще рассыплется — свет отключают, репрессии идут, народ беднеет, газа и нефти вообще нет… 

— Поговорим через два-три года. Когда на месте вашей России будет несколько новых стран, неопасных больше для мира. 

— Каких новых стран? (розгублено так). 

— Ну, какая-нибудь Сибирская Демократическая Республика, Поволжская, Дальневосточная… 

— Да ладно тебе, Россия никуда не денется, у нас нефти, газа, золота и алмазов полно, а вот ваши нищие бандерлоги исчезнут.

Нафту і газ — гэта нацыянальны фетыш, прадмет зааблочнага гонару. Даказваць нешта безнадзейна. Бедныя шведы, датчане, швейцарцы не падазраюць, якія яны няшчасныя рызманы без газу і нафты. Мабыць, толькі з-за гэтага неразумення жывуць на парадак багацей багатых расейцаў.

А Андрэй заводзіць любімую мантру усіх мордорцив:

— Вот зачем ваша власть поперла туда танками и начала детей убивать? Вот и отгребла по-полной — напоролась на сопротивление опоченцев. А надо было все лишь навсего не запрещать им русский язык. 

— Андрей, а ты там был, на Добассе? Своими глазами видел запрещение русского языка? 

— Не был, но и так знаю.

Ноу комментс…

Знову Оля падключаецца:

— А тебе не страшно туда возвращаться? Там же эти, с нашивками, Правый Сектор которые… 

— И что в них страшного? У вас страшнее.

Оля не зразумела…

— Но ведь ты же наш, русский, зачем тебе туда ехать?

У мяне ад такой заявы сківіца адвісла. Пакуль думаў, як жорстка адказаць, ўклінаваўся Андрэй:

— Да какой он русский? — Он бандеровец! Ты что, не знаешь? — Он же во Львове жил. А все, кто во Львове поживет, становятся бандеровцами.

— Спасибо, — кажу, — Андрей! Именно это я и хотел сказать. Я не ваш. Никакой ни разу не русский. Я укроп. И сторонник Правого Сектора.

Оля ў ступары … Андрэй паспрабаваў перавесці размову ў мірнае рэчышча і пачаў распавядаць пра тое, як ездзіў на сочынскі Алімпіяду. Пра тое, як «показали всему миру, кто мы есть, подняли престиж страны, я впервые начал гордиться своим народом и увидел, что Россия действительно поднимается с колен»…

— Ага, а через пару месяцев весь этот престиж засунули в задницу — про Олимпиаду вашу никто уже и не вспоминает, а сами вы стали мировым изгоем…

Адным словам, не атрымалася ў нас размова. Я ўжо не стаў яму гаварыць пра тое, што паспрабаваў зірнуць на адкрыццё той іх Алімпіяды, але мне тое алімпійскае «ўставанні росссиян з каленяў» здалося такім дробным на фоне нашых эпахальных майдановских падзей, якія перавярнулі не толькі лёс краіны, лёс Еўропы, але і, як цяпер відаць, лёсы свету, уключаючы іх Мордора. А тыя іх лазерныя малюнкі і танцы на стадыёне такімі нікчэмнымі выглядалі ў параўнанні з гераізмам нашых людзей на Майдане, дзе ўсё — на піку: жыццё і смерць, каханне і нянавісць, чалавечнасць і нізасць, самаахвяраванне і здрада, што не змог то іх Сочы глядзець — выключыў тэлевізар.

Трохі адпачыў душой са старым знаёмым — даўнім ненавіснікам Пуціна і яго дзеянняў у дачыненні да Украіны. Праўда, ён рэдкі унікум, выключэнне з усіх правілаў, да таго ж — толькі напалову руская. Дарэчы, мама яго — таксама выключэнне з правілаў. Звязала мне ў падарунак выдатнага шаліка з вярблюджай воўны — жоўта-блакітнага, чым мяне вельмі кранула. Дуже здивувала ще одна моя колишня студентка. Сама завела розмову про наші події — я сказав, що не налаштований зараз про це говорити. На що мені відповіла:— А что там говорить? И так все ясно, что наши там творят. Я сейчас на работе сама стараюсь эту тему не затрагивать, потому что сразу начинаем ругаться. Чэсна, не чакаў…

Затое яшчэ адзін знаёмы … Такое ўражанне, што я прысутнічаў на паступовым загніванне і раскладзе чалавечай душы. Такім чынам, гісторыя адной смерці. Смерці душы.

Знаёмцеся: Сяргей, у мінулым лекар, зараз мастак і паэт, рамантык, прапагандыст тэорыі пра вечнага жыцця — праз шэраг адраджэнняў з стратай ранейшага яго «і здабыткам новага. Аўтар рамантычных пейзажаў з альтэрнатыўнай рэальнасці, крайні пацыфіст і гуманіст (калі-то сказаў мне, што калі б быў выбар — каму памерці: яму або яго кату, то, не вагаючыся, прапанаваў бы сваё жыццё ў абмен на катоў). Пачатак нашых майдановских падзей ён нават пракаментаваў

— Народ всегда прав. А народная революция — дело священное.

Я яму з Майдана тады патэлефанаваў, запрасіў у Кіеў, паабяцаў сустрэць і пасяліць — каб на свае вочы рэвалюцыю ўбачыў, калі яшчэ такая магчымасць будзе? Ён адмовіўся — сказаў, што ката няма з кім пакінуць.

Ведаў бы я, якім ён стане менш чым за год …

Эвалюцыя (хутчэй за інвалюцыя) яго поглядаў ішла паступова і спачатку не вельмі хутка. Калі я ў свой красавіцкі прыезд, паказваў яму фота майдановских касак, распісаных ўзорамі і кветкамі, анёламі, краявідамі і біблейскімі сцэнамі, разгублена так спытаў:

— А где же свастики и надписи «режь москалей»?

Потым патэлефанаваў мне і распавёў, што яму яго знаёмы з Харкава напісаў, што  «в украинских частях появились какие-то новые подразделения в черной форме. Общаются по-английски. Явно америкосы. Представляешь?»

Відавочна разлічваў на маю салідарнасць і абурэнне прыцягненнем «пиндосов». Я яго расчараваў: абурэнне не выдаў, а адказаў, што не веру гэтай інфармацыі — калі б гэта была праўда, то гэта вельмі дапамагло б маёй краіне, але не з нашым украінскім шчасцем.

Затым Сярожа сеў на ўлюбёнага мордоривського «конника»:

— Мне позвонил мой знакомый из Харькова. Ну, тот самый, я тебе рассказывал. Сказал, что в Харькове не дай бог заговорить по-русски. За одно только русское слово могут вытащить из маршрутки и запинать до полусмерти.

Я сказаў, што такі трызненне даўно не чуў і не разумею, як у людзей, якія жывуць ва Украіне, можа хапаць сумлення трансляваць такую цынічную і грубую хлусня. Сярожа мне тады відавочна не паверыў … А ў гэты прыезд зомбовирус ўжо цалкам авалодаў яго мозгам. Рыторыка змянілася цалкам: народ, які «заўсёды мае рацыю», ператварыўся ў фашыстаў, а душыцелі «свяшчэннага справы рэвалюцыі» — на герояў. Сустрэў мяне радасна, пачаставаў кавай. І сказаў, што я прыехаў з Трэцяга Рэйху …На мой здзіўлены погляд патлумачыў, што ў Трэцім Рэйху найбольшая канцэнтрацыя гэбельсаўскае прапаганды была ў сталіцы — Берліне, а ў сучаснай фашысцкай Украіне найбольшая канцэнтрацыя гэбельсаўскае прапаганды таксама ў сталіцы — у Кіеве (засталося незразумелым, дзе менавіта ён тут у Мордора сутыкаўся з бандэраўскага прапагандай — кампутарам карыстацца не ўмее, аб інтэрнэт хіба што чуў, ўкраінскім тэле-радыё перадач або друкаванай прадукцыі там і блізка няма, ва Украіне ні разу не быў. Яшчэ і з такой інтэнсіўнай укропропагандою сутыкнуўся, што адразу зразумеў — чысты Гебельс! Вельмі інтрыгавала , дзе ён змог знайсці такую дзейсную і інтэнсіўную Украінскай дзяржаўнай прапаганду? Таму што я не змог: па маіх ўласных назіраннях, Украінскай дзяржаўнай прапаганды сёння не існуе — толькі адзінкавыя блогеры ў інтэрнэце, і яшчэ некалькі недзяржаўных сайтаў спрабуюць супрацьстаяць магутнаму патоку дзяржаўнай расейскай прапаганды). А Сярожа, як і ўсе мордорци, пачаў мне даказваць, што «ніякіх нашых войскаў» на Данбасе не маецца:

— А знаешь почему? Потому что во времена Чечни и Афгана, «двухсотые» шли оттуда потоком. А сейчас — нет. Вообще нет, понимаешь? Ага, Сярожа, так табе путя і даў справаздачу аб «двухсот», якія адтуль ідуць. Мастакі — людзі наіўныя. Але ў некаторыя гістарычныя моманты наіўнасць мяжуе калі не са злачынствам, то з саўдзелам у злачынстве.

Ён пачаў мне навязвалі, што «на этой войне гибнут простые люди, а наживаются политики и миллионеры. Вот как этот ваш ПоТрошенко».

— А Путина ты относишь к этой категории — политиков и миллионеров, наживающихся на войне? 

— Нет, Путин — это другое! 

— Какое ж другое, если политическая власть у него абсолютная, а финансовое состояние такое, что Порошенко против него — побирающийся бомж против директора успешного банка? 

— Ну, Путин продвинутый человек. Он духовными практиками занимается, восточной философией интересуется. И он стратег. Он же всех обставил! Ты ж видел, как он Крым вернул? — Без единого выстрела! Это ж теперь войдет во все мировые учебники по стратегии! И главное: ваши все Потрошенки и Яйценюхи сосут у америкосов. А Путин сам по себе. Никому не подчиняется. Уважаю его! 

— Ну да, как Гитлер был сам по себе. Тоже восточной философией интересовался. Тоже стратег. И тоже вся Германия его уважала. И обожала. 

— Ну, ты не равняй только. У нас невозможно обожествление фашистских символов. 

— Да? А флажок-то ваш трехцветный — фашистский символ РОА Власова. 

— Ну, не надо: российский триколор был намного раньше Власова, и не вина флага, что Власов его себе взял. 

— Ну так и свастика была намного раньше Гитлера. И не вина свастики, что Гитлер ее себе взял.

— Что ты мне пытаешься доказать?! Это ж несравнимо! Со свастикой у нас никто на улицу не выходит!

— Да ты что? Ты правда не видел в Москве «Русского марша» со свастиками? А хочешь на улице, недалеко отсюда покажу свастику на стене, и надписи: «Черноту вон из России! Россия для русских»?

— Ладно, не хочу я об этом говорить! Во всяком случае, у нас не пропагандируется гомосятина и извращения эти все.

— Что, правда?! Кстати, ты не читал интервью Людмилы Путиной газете «Гардиан» о Вовиных невинных хобби? Наизусть повторю: «Последние несколько лет наш брак держался только на угрозах. Я думаю, что политическое нагрузки и тотальное недоверие ко всем повлияла на Володину психику. Кабаева — ширма для общества. Я не понимала, почему Володя в каждую поездку забирал с собой собаку (Конни). Последней каплей стали их с Конни странные совместные приемы ванной. В медицине у этого есть название, но я боюсь произносить его вслух»

— Не хочу я это слушать! Это все неправда!

— Ну да, про бога нельзя так говорить…

— Да при чем тут бог?! Почему я должен ей верить? Может и не было никакого интервью и никакой газеты Гардиан. А может и Людмилы Путиной не было? Знаешь, как в индийской философии: все только видимость, Майя, а каков мир в реальности никто не знает. Может и тебя сейчас рядом со мной нет. И меня тоже.

— Во как ты в кусты побежал прятаться. Ну так может и Путина нет?

— Может и нет.

— Ну так может нет и никаких бандеровских фашистов, которые маленьких детей распинают?

Некаторы час маўчым. Затым ён пытаецца:

— А как народ на Украине относится к Порошенке?

— Да ругают его все за мягкотелость, за неспособность дать адекватный отпор, за бесконечные договоры и перемирия (которые Россия все равно нарушает, а наши ребята из-за этого гибнут), вместо реальных силовых действий против агрессора. В общем — недостаточно тверд, «ни рыба, ни мясо».

Сярожа відавочна расчараваны — ён чакаў, што Украінская абураныя жорсткасцю і агрэсіўным фашызмам ПоТрошенка і патрабуюць ад яго спыніць генацыд — забіваць, катаваць, крыжаваць і здзяйсняць злачынствы супраць чалавецтва.

Як жа вы, Мордорськи зомбувальникы і зомбі, дасталі сваімі казкамі аб «кіеўскую хунту»! Вы яшчэ сапраўднай хунты не бачылі. Лепш моліцеся, каб яна сапраўды прыйшла — замест бесхрыбтовых і бездапаможных бовтання, што цяпер у нашай улады. А то людзям ужо невмоготу бачыць іх пасіўнасць і рэжымы спынення агню ў адказ на вашу нахабную агрэсію і жорсткасць, даўно ўжо ў грамадстве запыт на хунту. Вось тады, зайчыкі, будзеце вазіць свае «двухсот» не ў фурах з гуманітарнымі канвоямі, а цягнікамі. А можа і ў вашых памежных абласцях пачнецца такое, што вы заварылі на нашым Данбасе.

А я пытаюся ў Сірожы:

— А не задумывался, почему на территории, контролируемой фашистской киевской хунтой, спокойная мирная жизнь, а там, где типа ополченцы, поддерживаемые Путиным, — кровь, трупы и разруха? И почему так получилось, что за 23 года после распада СССР Украина не вела ни одной войны, а Россия вела их пять (Приднестровье, Абхазия и т..д.), и после этого украинцы — фашисты, а россияне — миролюбцы?

— Не хочу я это вранье слушать!

— Какое вранье? Это факты! Что, не было войск генерала Лебедя в Приднестровье? Не было ваших в Абхазии, Чечне, Северной Осетии, Грузии?

— А что оставалось делать? Не Россия напала, а на нее напали, вот и получили ответку.

— Какие ж вы бедные! То Чечня на вас танки двинет, то Грузия нападет, то Молдавия.

— Да, так и было.

— Ага, и Украина сейчас на вас напала. А перед этим в 1968 на вас напала Чехословакия, в 1956 — Венгрия. В 1940 на вас напали прибалтийские народы, в сентябре 1939 — Польша, а в конце 1939 — Финляндия. В 1920 опять Польша напала, а в 1918 — опять Украина…

— Слушай, зачем ты мне все это говоришь? Я против войны, я не могу видеть жестокости, не могу видеть, что люди не меняются, это все так далеко о того, зачем мы пришли в этот мир…

— Красиво, но по Станиславскому НЕ ВЕРЮ! Даже если б ты действительно такую нейтрально-отстраненную позицию занимал, то не обвинял бы одну сторону, а другую, во главе с вашим кремлевским опарышем, всячески не выгораживал бы и не поддерживал. Слушай, давай начистоту: если уж у тебя нет возможности разобраться в ситуации и нет сил не любить Путина, то хотя бы не поддерживай его так явно и побудь в стороне от того, что сейчас происходит в Украине.

— А я не только в стороне не буду, я, если понадобится, сам поеду Донбасс от ваших защищать.

Абзац! Ужо не здзіўлюся, калі сапраўды паедзе былы паэт і пейзажыст, а цяпер імпэрскі рамантык Сірожа на акупаваны Данбас (паглядзець на ўкраінскі Майдан ў свой час кот перашкодзіў, прыехаць забіваць Украінскі кот ўжо не перашкодзіць). Не ўпэўнены, што добра спраўляецца са зброяй, але ўспомніць свае хірургічныя навыкі — зможа палонных Украінскія дапытваць, вочы ім лыжкай вымаць, галавы жывым адрэзаць. Атрымае паганяла «Хірург». І прыйдзе дзень, калі ў інтэрнэце з’явіцца фота: наш «гуманіст» у навесці кроў халаце стаіць побач з татуяванымі бандытамі на фоне раздзеленых трупаў нашых салдацікаў, з галавой «укропа» у адной руцэ і яго вочнымі яблыкамі на нервах — у іншы. І подпіс: «Моторола, Бес, Чепушило, Ржавый, Сопля, Глист, Упырь и Хирург- лучшие люди Новороссии!

Які ўсё ж эпахальны псіхалагічны эксперымент правёў крамлёўскі карлік! Некалькі месяцаў — і людзі спалі маскі, спаўзла падман, выявіўшы хто ёсць хто на самай справе ў гэтым жыцці. І дзіўным чынам развіднела: той, хто нічым не вылучаўся, раптам апынуўся сапраўдным чалавекам са стрыжнем, са здаровай моцнай душой, гатовым адстойваць праўду і дабро. А той, хто быў на ўвазе і нават лічыўся вальнадумцам і радыкалам, апынуўся баязлівым чарвяком або безмозклим Зомбак з атрафавацца сумленнем і смярдзючай прадажнай душой.

«Ітогі  падведьом» (©): у гэты прыезд я страціў амаль усіх сваіх мордоривських знаёмых і тых, каго лічыў ледзь не сябрамі. Рассталіся без скандалаў, але адносна некаторых ёсць помслівыя планы даць «на дарожку» смачнага штурхяля па інтэрнэце. Не за сябе — за Украіну.

Жахліва стаміўся маральна ў гэты прыезд — ніяк не мог дачакацца, калі ж паеду дадому. Так, там вайна, смерці, нялёгкая жыццё, але там такое паветра свабоды, такія надзеі, такія магчымасці, большасць з якіх залежаць толькі ад нас саміх, а не ад «Пан». І цалкам зразумець гэта зможа толькі той, хто на тыдзень-другі прыедзе ў Мордора і адчуе гэта. Па кантрасце.

Калі ён вяртаўся, то перайшоўшы мяжу, убачыўшы нашу родную зямлю, нашых людзей, жоўта-сінія сцягі на дамах, такое адчуў … то зашчымела ў грудзях і ледзь не слёзы на вачах. Не мог ад акна адарвацца — усё глядзеў і глядзеў. Цi не перадаць …

Высновы, якія зрабіў:

1) Нягледзячы на тое, што расейскім маці з акупаванай Украіны пайшлі цела іх дзяцей у цынку, нягледзячы на санкцыі і падзенне ўзроўню жыцця, ніякага чаканага многімі прасвятленне мордорцив не наступіла (рэдкія адзінкавыя выпадкі, якія былі такімі і да санкцый, не лічу).

2) Наадварот — становяцца ўсё больш неадэкватнымі, адыходзяць ад рэальнасці і жыць у прыдуманым, дэфармаваным свеце. Падобна на незваротны распад асобы пры псіхічных захворваннях. Або на распад асобы алкаголіка.

3) І як безнадзейна лячыць алкаголіка, калі ён гэтага сам не хоча, гэтак жа безнадзейна лячыць замбаванага мордорця. Аргументы нямоглыя, так як «падмануць мяне няцяжка — я сам падманвацца рады». Любыя факты аб рэальным становішчы рэчаў абвальваюць іх карціну свету, дзе Мордора — гэта сама дабрыня і любоў, дзе іх «блакітнавокая расьсею» — барацьбіт з фашызмам, несправядлівасцю і вычварэннямі, «страдалица» за сусветнае зло, месія, які нясе ў свет духоўнасці і шчасця, богаабраным зямля, непераможная і несакрушальная, яе ўсё прыгнятаюць і паклёпнічаюць, «але мы всьо роўна пабедим!». А ты ім факты прыведзены і распавядзеш, што іх лагодная Рассеюшка — гэта ў рэчаіснасці смярдзючая зубастая стварэнне, якая пажырае чужых і свох дзяцей і цягне свет да ядзернай прорвы? І што яны з той праўдай рабіць? Яна ім трэба? Да апошняга будуць чапляцца за тое, што адзінае напаўняе сэнсам іх жыцця.

4) Таму дыскутаваць, аргументаваць, прыводзіць факты — няправільная, абсалютна безнадзейная тактыка. Больш за тое, сам факт дыскусіі з імі, аргументацыі, навядзенне фактаў ўспрымаецца імі як слабасць і доказ ўласнай правасці — тыпу «яны апраўдваюцца, значыць рацыі».

5) Лепшая тактыка — пагардлівае насмешка, сцёб і ржач над ідаламі і «духоўнымі скрепамы». Прычым, рабіць гэта трэба з «пазіцыі зверху» — прыкладна так, як мудры дарослы паблажліва усміхаецца над лепетам неразумнай дзіцяці. Можна нават іх пашкадаваць, можна шчыра выказаць ім сваё спачуванне за тое, што яны апынуліся ў такой глыбокай задніцы. Можна спачувальна спытаць, не можам хоць чым-то ім дапамагчы («бо браты ўсё ж!»).

Такога стаўлення мордорци проста не здольныя вытрываць: гэта адзінае, што прабівае іх ахоўныя псіхалагічныя бар’еры і ўражвае ў самае ватовае сэрца. Яны да такога не прывыклі, такога яны не чакалі, адбываецца збой праграмы: «Як гэта, хахлы нас шкадуюць?! Нас, суперлюдей?! Не можа быць!». А далей іх месіянскай самаўпэўненасць трэскаецца з гучным трэскам: «Не, гэта мне здаецца, зараз ўшчыпну сябе і ўсе знікне … Гэта што ж, над намі стебутся? Што ж гэта? Як жа гэта? …». І свет іх разбіваецца ўшчэнт

Автор — Taras Pospih